Dr.Martens kunnen weer uit de kast

Ladyhawke zou bij de Black Kids het voorprogramma zijn.

Maar haar carrière nam zo’n vlucht dat ze tot hoofdact werd gepromoveerd. Vrijdag speelt ze in Paradiso.

Wie ze nog in de kast heeft staan, kan de Dr.Martens-laarzen weer oppoetsen. Want als het aan Pip Brown, alias Ladyhawke, ligt, zit er een grungemoderevival aan te komen. Zangeres/componist/drummer Pip Brown zweert bij zwarte Dr.Martens, geblokte flanellen overhemden en rafelige spijkerbroeken. Die uitgesproken voorkeur maakt haar in de ogen van collega’s Kylie Minogue en Courtney Love (niet toevallig als echtgenote van wijlen Kurt Cobain zelf ook gelieerd aan de grungebeweging van begin jaren negentig) tot ‘stijlicoon’. Dus wellicht wordt de stijl van de altijd slaperig kijkende Brown binnenkort het alternatief voor de kekke flatjes en skinny jeans van stijl-icoon Kate Moss.

Pip Brown (26) mag dan slaperig kijken, zo gedraagt ze zich niet. Brown is in haar eentje Ladyhawke. Twee maanden geleden verscheen haar titelloze debuut-cd, en vrijdag treedt ze op tijdens het London Calling-festival in Paradiso, Amsterdam. Eigenlijk zou Ladyhawke als voorprogramma komen van de Black Kids, maar haar carrière nam de afgelopen periode zo’n vlucht dat ze tot hoofdact gepromoveerd werd.

De van oorsprong Nieuw-Zeelandse Brown woont in Londen. Daar maakte ze haar debuut-cd die onverbloemd sjanst met de weelderige synthesizerpop uit de jaren tachtig, tot dansen inspirerend door zijn glooiende baspartijen en opwindende drumbreaks. Van de cd zijn al verschillende nummers op single uitgekomen (Paris is burning, Back in the van), maar het bijzondere is dat bijna ieder liedje ‘singlekwaliteit’ heeft: Better than sunday, My delirium en Manipulating woman zijn stuk voor stuk aanjagers voor de dansvloer.

De muziek van Ladyhawke doet denken aan die van Propaganda, een onderkoeld Duits-Brits gezelschap dat bombastische maar elegante muziek maakte in de jaren tachtig. Propaganda bestond destijds bij gratie van producer Trevor Horn, en ook Ladyhawke heeft veel te danken aan de producers met wie ze samenwerkt.

„Ik kan zelf liedjes schrijven, zingen en drummen”, vertelt Pip Brown, „maar voor het instellen van de synthesizers had ik een partner nodig. Ik heb met verschillende mensen gewerkt, onder anderen met Pascal Gabriel. Hij heeft veel apparatuur die in de jaren tachtig werd gebruikt. Ik kan beats programmeren en een song schrijven, en Pascal voegt er iets magisch aan toe.” Gabriel was in de jaren tachtig pionier in producties van S’Express en Bomb The Bass; hij was een van de eersten die instrumentaties volledig opbouwden uit (onherkenbare) samples van andermans werk.

Waarom vindt Brown het jarentachtiggeluid aantrekkelijk? „Ik hou van de muziek van bijvoorbeeld Fleetwood Mac uit dat decennium. Ik hou van het geluid van de eerste digitale synthesizers, en van het drumgeluid dat destijds populair was. Er was een nadruk op de snaredrum, en de drums werden vaak opgenomen in grote, holle ruimtes zodat het lekker vol klonk.” Brown wil afrekenen met de strenge regels van de popunderground. „Ik doe mijn best om een echt goed popliedje te schrijven, en ik wil dat de muziek lekker sappig klinkt. In undergroundkringen is een popliedje maken ‘not done’. Ze lacht. „Maar mijn undergroundjaren liggen ver achter me.”

Voordat ze als Ladyhawke muziek maakte zat Brown in verschillende bands, maar ze besloot dat ze kleinschaliger wilde werken. Brown ontdekte in haar tienerjaren dat ze Asperger (een autistische stoornis) heeft, en daardoor kostte de communicatie met bandleden haar extra moeite. Ook heeft ze last van podiumvrees, zegt ze. „Maar als ik er eenmaal sta neemt de adrenaline het over. Dan kan ik er zelfs van genieten.” Haar manier van kleden hangt samen met haar psychologische gesteldheid: Brown draagt vesten met capuchon om zich soms van de buitenwereld te kunnen afsluiten. Dus mocht die grungemoderevival er ooit van komen, dan kennen we zijn achtergrond.

Ladyhawke treedt vrijdag op in Paradiso, Amsterdam