Wat staan ze daar nou in zichzelf te flubbelen

dans

Cadance Festival Den Haag. Inl: cadance.nl ****

Ten tijde van de punk, in de jaren tachtig, was Bob Foltz de ADHD-choreograaf par excellence. De in Nederland werkende Amerikaan hield na een succesvolle carrière en een heftig partyleven, de dans in 1991 voor gezien.

Hij werd een gerenommeerd plantenkweker op zijn Tuingoed Foltz in Groningen. Maar Foltz kwam vorig jaar terug met de voorstelling Reoccurence, nu gevolgd door Scenic Route. En het werd opnieuw een voorstelling met heel veel broeierige, onderhuidse stiltes. De rust van de ouderdom is echter schijn. De drie dansers, Foltz zelf, Dries van der Post en Juliëtte van Ingen, dansen alsof het publiek er nauwelijks is: ze verkeren in hun eigen unheimische universum.

Dat unheimische gevoel, versterkt door de onderbuikmuziek van onder anderen Arvo Pärt, doet een beroep op de verbeelding en het geduld van de kijker. Wat staat het drietal daar nou in zichzelf te flubbelen om ineens strak in het gelid synchroon te gaan dansen? Waarom zijn ze er überhaupt? De voorstelling roept dergelijke vragen op en die opgeworpen onzekerheid is prachtig. Lekker ambigu en dat zie je in de Nederlandse dans niet veel.

Op het Cadance Festival in Den Haag was Scenic Route een van de grote reguliere voorstellingen. Het in tijd en aantal evenementen uitdijende festival, geeft ook steeds meer ruimte aan onderzoek, hiphopcultuur en community art. De onderzoeksvoorstellingen zijn vaak te pril om groots getoond te worden: neem Terri(S)tories, een project waarin jonge schrijvers aan jonge choreografen worden gekoppeld. Voor de makers zelf zijn het eyeopeners, als kijker verveel je je. In de locatievoorstelling Mecca is a two way street van Erik Kaiel nemen urban dancers met moderne dansers het kolossale kantoorgebouw de Binck over. Alle dansers matchen wonderlijk mooi, maar als voorstelling is het magertjes.

Van de arrivés vielen de Meekers met hun tangovoorstelling The dancers have departed en Andrea Boll van Bollwerk tegen. Boll had eerder met succes samengewerkt met Orkest de Ereprijs maar in Lost & Found is ze echt de weg kwijt. Het verhaal over een vrouw die een dakloze voor haar deur vindt, heeft kop noch staart: alle scènes lijken inwisselbaar.

Gelukkig was er Duda Paiva, de dansende poppenspeler die met de voorstelling Malediction een van de mooiste voorstellingen ooit maakte over een vileine heks, King Kong, Roodkapje in spagaat en zoenende pathologen-anatomen boven een snijtafel. In één woord briljant.

Ingrid van Frankenhuyzen