Incest tussen broer en zus licht op onder de lampen

Dans Cadance Festival Den Haag. Gezien 5-9/11. Inl: cadance.nl ***

ADHD-choreograaf Bob Foltz, die glorieerde in de punktijd, hield de dans in 1991 voor gezien en werd plantenkweker in Groningen. Maar vorig jaar kwam hij terug met de voorstelling Reoccurence, gevolgd door Scenic Route – opnieuw een voorstelling vol broeierige, onderhuidse stiltes. De drie dansers, Foltz zelf, Dries van der Post en Juliëtte van Ingen, dansen alsof het publiek er nauwelijks is: ze verkeren in hun eigen unheimische universum.

Dat onheilspellende gevoel, versterkt door de onderbuikmuziek van o.a. Arvo Pärt, doet een beroep op de verbeelding en het geduld van de kijker. Wat staat het drietal daar nou in zichzelf te flubbelen om ineens strak in het gelid synchroon te gaan dansen? Waarom zijn ze er überhaupt? Die opgeworpen onzekerheid is prachtig. Lekker ambigu – dat zie je in de Nederlandse dans niet veel.

Op het Cadance Festival in Den Haag was Scenic Route een van de grote reguliere voorstellingen. Het uitdijende festival geeft ook steeds meer ruimte aan onderzoek, hiphopcultuur en community-art. De onderzoeksvoorstellingen zijn vaak te pril om groots getoond te worden, zoals Terri(S)tories, een project waarin jonge schrijvers aan jonge choreografen worden gekoppeld. In de locatievoorstelling Mecca is a two way street van Erik Kaiel nemen urban dancers met moderne dansers het kolossale kantoorgebouw de Binck over. Alle dansers matchen wonderlijk mooi, maar als voorstelling is het nog wat magertjes.

Van de arrivés vielen de Meekers met hun tangovoorstelling The dancers have departed en Lost & Found van Bollwerk tegen. Andrea Boll is in Lost & Found echt de weg kwijt. Het verhaal over een vrouw die een dakloze voor haar deur vindt, heeft kop noch staart; alle scènes lijken inwisselbaar. De Vlaamse Ann Van den Broek, vorige maand nog winnares van een Zwaan voor haar voorstelling Co(te)lette, baseerde zich voor de dubbelsolo I Solo Ment op het onstuimige, psychotische leven van haar aan kanker gestorven broer. Zwaar leunend op de muziek (Nick Cave-achtige depro-songs) licht het moeizame, incestueuze leven van een broer en zus op onder de vier grote fotografenlampen. Zij verdrietig en onmachtig om hem te bereiken, hij steeds verder doordraaiend in zijn geest.

I Solo Ment is een licht vervreemdende trip waarin de bewegingen onwillekeurig en achteloos lijken, als kleine toevallige gebaren. Maar in de herhaling zijn ze dwangmatig. Met dansers Cecilia Moisio en Dario Tortorelli krijgt de gekte mooi gestalte maar door de duur van de voorstelling neemt de emotionele impact af. Een ding kun je Van den Broek niet ontzeggen: ze heeft een uniek geluid in de dans.