Wie het hardst klikt...

Als een mens ‘knikkende knieën’ heeft, dan is er wat aan de hand. Mensen met knikkende knieën zijn erg zenuwachtig of bang.

Bij elandantilopes in Kenia zit dat anders. Als het mannetjes zijn tenminste: die laten juist expres hun knieën knikken. Zo maken ze een klikgeluid. En daarmee sloven ze zich voor elkaar uit: wie het hardste klikt, is het grootst.

Elandantilopes zijn niet de enige uitslovers. Herten pronken met hun gewei en hun luide brul bijvoorbeeld, leeuwen met hun volle manen en hun sterke lijf.

Dat doen ze niet voor de grap: wie groot en sterk is kan ook een groot territorium verdedigen. Daarin kunnen veel vrouwtjes en kinderen leven. En dat – veel vrouwen en kinderen – is wat die mannetjes willen.

De snelste manier om te zien wie de sterkste is, is natuurlijk een gevecht. Maar vechten kost energie en je kunt gewond raken, en daar hebben die mannetjes niet altijd zin in. Vandaar dus de uitsloverij.

Elandantilopes imponeren elkaar met hun lange horens, hun glanzende donkere vacht en met de imposante huidplooi die als een slab aan hun hals hangt. En met de klikgeluiden, dus.

Die ontstaan doordat een pees over een bot in de antilopepoot schuift, denken biologen. En dan gebeurt zoiets als wanneer je een gitaarsnaar aanslaat: er klinkt een geluid, en de klank is lager als de snaar – of de pees dus – langer is. Anders gezegd: bij een lage klik hoort een grote antilope.

Als dat beest bovendien gespierd is, met dikke pezen, klinkt de klik zelfs nog lager. En ja, dan word je zonder vechten toch de baas.

Het klikken horen? nrc.nl/kleine wetenschap