kwesties@nrc.nl

Het verhuizen van ouders naar de woonplaats van hun kind biedt vooral voordelen, zo blijkt uit de reacties op de kwestie van vorige week. ‘En last but not least: het is gewoon gezellig.’

Bijzondere dingen

Het is 21.00 uur en mijn man en ik komen terug van onze wekelijkse vaste oppasdag bij onze oudste zoon en schoondochter en hun drie kinderen. We moeten daar ongeveer anderhalf uur (heen en weer) voor autorijden en doen dat al meer dan veertien jaar, omdat het ons zoveel plezier brengt.

We zien daardoor in ieder geval één keer in de week deze zoon en schoondochter en onze kleinkinderen; we leven met hen mee, want we delen een aantal ervaringen. Na schooltijd vertellen de kleinkinderen over de bijzondere dingen die ze hebben geleerd of meegemaakt; wij denken mee over een spreekbeurt of werkstuk; we zijn publiek bij het voorbereiden van een uitvoering; zij laten zien hoe ze dingen op de computer opzoeken; we doen gezamenlijk een spelletje; we leren hun helpen met koken (mijn man kookt daar altijd, opdat we samen gezellig kunnen eten); voor mij heeft het weer zin om herfstblaadjes op te rapen; kastanjes te zoeken en te draaien bij het touwtje springen, waarbij alle kinderen uit de buurt die meedoen de versjes uit mijn jeugd leuk blijken te vinden.

En als de kleinkinderen ruzie maken, dan zijn we als opa en oma alleen maar benieuwd hoe ze het gaan oplossen.

G. F. Noorman-Bouters

Gewoon gezellig

In juni 2004 besloot ik na een dag zwoegen in mijn tamelijk grote tuin: ik wil hier weg, ik wil een appartement.

Zou ik (63) in Almere gaan wonen? Mijn vader (87) zou het beslist fijn vinden. Maar hij heeft niet het eeuwige leven en ikzelf wil daar niet dood gevonden worden. Waarheen dan wel?

Plots bedacht ik me dat een dochter in Alphen aan den Rijn woont. Het leek me wel een goed idee om dichterbij haar te wonen. Tenslotte zou ik er ook niet jonger op worden !

Ik belde haar en zowel zij als mijn schoonzoon vonden het een uitstekend idee. Niet lang nadat ik me in Alphen vestigde, moest ik een heupoperatie ondergaan en een jaar later wéér een.

Het was niet gepland, maar wel voorzien en we hebben er beiden gemak van gehad dat we nu in dezelfde plaats, dicht bij elkaar wonen. Niet alleen wegens de hulp die mij gegeven kon worden, maar ook kan ik hen van dienst zijn: de tuin sproeien tijdens hun vakantie, leveranciers en servicemonteurs opvangen tijdens kantooruren, een boodschap doen of een tv-programma opnemen (morgen in huis).

En last but not least: het is gewoon gezellig.

Ineke Aardewijn

Oppasgrootmoeder

Het is geweldig te mogen en kunnen oppassen! Na een werkzaam leven in het onderwijs pas ik nu op mijn kleinzoon, drie dagen per week. Kinderen zijn het mooiste wat er is en verdienen, zeker de eerste jaren, alle aandacht en liefde. Het is weer prachtig een mens zich te zien ontwikkelen. Mijn moeder paste op toen ik werkte en ik pas nu op omdat mijn dochter ook werkt. Dit oppassen beschouw ik als cadeau en ik heb er bewust voor gekozen, het is dus geen plicht. Op deze manier hoeft hij niet naar kinderopvang.

Gelukkig wonen we twintig autominuten van elkaar, dus hoef ik niet te verhuizen. Maar indien nodig, zou ik dat doen. Heb zelfs een jaar in Londen opgepast op mijn kleindochter,elke dinsdagavond vliegen vanaf Rotterdam Airport en elke vrijdagochtend terug. Fantastisch!

Hoop het nog lang te doen, ben nu 60 jaar en kleinzoon is bijna 2 jaar, dus we gaan er nog een aantal jaar voor.

Marion Koper

Niet alleen oma

Sinds acht jaar woon ik weer in Amsterdam en had mij als hoofddoel gesteld „alleen maar oma” te zijn. Behalve dat ik gedurende die tijd mijn kleinkinderen heb zien opgroeien en er was wanneer nodig, heeft het mijn leven verrijkt en ben ik blij dit te hebben kunnen doen. Het is iets wat mijn ouders en familie niet hadden, door de Tweede Wereldoorlog. De band met mijn gezin is hechter geworden dan wanneer ik op afstand was blijven wonen.

Stelly Menco Ricardo

Speciale relatie

Toen mijn man en ik allebei met pensioen waren, groeide bij ons de overtuiging dat nu de tijd gekomen was om steun te bieden aan onze dochter en twee schoondochters in hun taak als werkende moeders. Zes jaar geleden zijn we daarom vanuit het zuiden van het land naar het midden verhuisd.

We hebben genoten van de kleinkinderzorg: baby’s verschonen en in slaap wiegen, met peuters naar de kinderboerderij, voorlezen, kleuters en schooljongens naar afspraken brengen en ophalen, eten koken voor hele gezinnen, enz., enz. Voor twee dagen in de week hebben we vaste afspraken, die prioriteit hebben boven bijna alle andere zaken.

Belangrijk is dat we goede afspraken met onze kinderen hebben: als we op reis zijn, of als een extra oppasbeurt niet goed uitkomt, zeggen we rustig ‘neen’, en dat wordt zonder meer geaccepteerd. Daarom aarzelen de kinderen ook nooit om ons te vragen als ze extra hulp nodig hebben.

Het oppassen kost veel energie. Maar het levert zo veel op, blijdschap en dankbaarheid dat we dit alles kunnen doen, en een heel speciale relatie met ieder van de kleinkinderen. Je krijgt er een stukje van je leven voor terug!

Monica en Eric Ferguson