Artsen leren zich goed te gedragen 4

De in het interview met Ron Peters genoemde voorbeelden van slecht gedrag vloeien niet voort uit het gedrag van artsen in opleiding maar uit bijvoorbeeld een slechte organisatie (van de afsprakenorganisatie op de poli bijvoorbeeld).Wanneer de studenten het verkeerde rolmodel van de opleiders gaan overnemen moeten die opleiders worden bijgeschoold en niet de op te leiden specialisten. Dat geldt ook voor het soms verhullend taalgebruik van zeer- en hooggeleerde collega`s op tv. Wanneer je technisch bekwaam bent, dan ben je dat nog niet in het omgaan met leed en verdriet. Wanneer het rolmodel sterker is dan de opleiding, dan moet eerst dat rolmodel worden veranderd. Dat betekent niet beginnen bij de op te leiden artsen maar teaching the teacher” en teaching the organisation” om bijvoorbeeld duidelijker te maken wie bij een behandeling nu de eerst verantwoordelijke is.Natuurlijk onderschrijf ik dat dit onderwijs ook aan studenten moet worden gegeven. Maar wat worden dan de kwantitatieve en kwalitatieve criteria om iemand af te wijzen terwijl volgens Maastrichts onderzoek maar 1 procent van de studenten onvoldoende scoort? Ten slotte: verkeerd gedrag kan ook ontstaan bij goed opgeleide artsen die in hun leven onder druk staan door bijvoorbeeld echtelijke problemen of een doodziek kind thuis.Dan lijkt collegiale steun binnen de maatschap aangewezen!