Artsen leren zich goed te gedragen 2

Mooi, dat een professor zegt dat artsen oog moeten hebben voor hun patiënten. Buitengewoon droevig, dat dat eens in de zoveel tijd weer eens gezegd moet worden en dat er intussen helemaal niets verandert.Al vijftig jaar geleden werd er over `sociale geneeskunde` gesproken, naar ik me herinner.En nu dan weer het idee voor het vak `professioneel gedrag`, dat nota bene een wetswijziging nodig heeft om serieus genomen te moeten worden.Hoe ver is de geneeskunde gezonken? Sinds wanneer is de zorgvuldige en gevoelige omgang met diegene die hulp nodig heeft, niet meer van doorslaggevend belang voor de behandeling en misschien zelfs wel voor de genezing? Zelfs als iemand sterft, is het toch fijn als er medeleven wordt getoond ? Waarom hoeft een arts niet per definitie die gevoeligheid te bezitten?Vrijdag stond in uw krant op de voorpagina het bericht: `Medische studenten worden niet goed opgeleid in het werken met de apparatuur.` Wat kunnen medici, die zelf zo graag over geneeskunst praten, dan nog wel? Professor Peters zegt in het interview, dat gelet wordt op `....zaken als te laat komen, afspraken niet nakomen....`Alsof het daarom gaat! Het gaat erom dat een arts niet naar je luistert, niet met je mee wil denken, je niet serieus neemt in je vertwijfeling, je verdriet, je angst en dus je niet altijd even rationele gedrag. Kortom, je niet helpt. Dat is wat ik hoor en meemaak. De heer Peters zegt, dat eerstejaars wel gemotiveerd zijn. Ik hoor dat vooral jongens in hoofdzaak geïnteresseerd zijn in het te verdienen geld en vraag me af of dat de juiste motivatie is. Is er misschien een verband met wat mensen in de bankwereld bezielt? En is dit wat de `ouderen` jonge mensen nalaten?