Stedman had me even diep in de ogen gekeken

En ineens was ik bijna one hand-shake away van Obama. En van Oprah. Want ik praatte met Stedman Graham, de man van Oprah, dus ook een beetje de man van Obama.

Stedman was gisteren in Nederland te gast bij iets wat Dutchversity heet. Hij bleek allerlei zelfhulpboeken geschreven te hebben met titels als You Can Make It Happen, en daar kwam hij over vertellen. Zijn laatste boek ging over de negen stappen tot geluk. Logisch, eigenlijk, als je lange tijd verkering met Oprah hebt. Dat je dan boeken gaat schrijven over negen, of acht, of twaalf stappen tot geluk. Waarschijnlijk hebben die twee het thuis de hele dag over dat soort dingen.

Gelukkig begon Stedman al snel over Obama, want daar kwam ik eigenlijk voor: leuke inside-verhaaltjes. Stedman stelde ons gerust, want, zei hij, ‘Obama heeft maar 24 uur in een dag. En jullie ook.’ Daarmee bedoelde hij dat we dus net zoveel konden bereiken als Obama.

Tot zover het nieuws over Obama: hij had 24 uur in een dag. Daarna ging Stedman over op de negen stappen. Zoals: wees aardig tegen anderen. En: hou van jezelf. En: met veel kleine stapjes kun je een grote berg beklimmen.

Ik begon ongemakkelijk te schuiven op mijn stoel. Dat van die grote berg wist ik eigenlijk al, en de rest ook. Wanneer zou ik Stedman nou een hand mogen geven? Ik wilde die handshake. En een beetje snel.

Toen vroeg Stedman of er zes vrijwilligers naar voren wilden komen voor een experiment. Ik rende het podium op. Dit was mijn kans. Het experiment kon niet enger zijn dat wat Rasti Rostelli allemaal deed. Bovendien zou ik vast een hand krijgen.

De vijf anderen en ik kregen ieder dertig seconden, en dan moesten we zoveel mogelijk mensen en dingen opnoemen waar we van hielden. Om zoveel mogelijk mensen in mijn dertig seconden te proppen, deelde ik ze in in grote categorieën. ‘Mijn familie, mijn vrienden, iedereen die dood is.’ Zo, dat waren er alvast lekker veel. Alleen mijn dode kat paste in geen enkele categorie. Dus zei ik: ‘En mijn dode kat.’

Een andere vrouw kon meer opnoemen in dertig seconden; zij won een Obama-button.

We moesten weer gaan zitten. Zonder handshake. Maar Stedman had me even diep in de ogen gekeken toen ik ‘En mijn dode kat’ zei.

Ik ben nu dus one oogcontact away van Obama. Goed genoeg.

Aaf Brandt Corstius