Ik begrijp dat het opwindend is om een hologram te zijn

Met een overweldigend 1 januari-gevoel liep ik gisteren over straat. Leuk, verkiezingen, maar je krijgt er een jetlag en een kater van.

De jetlag had ik al verwacht. Om half vier viel ik met mijn hoofd in een stuk speculaaskoek in slaap op de bank, gerustgesteld. Obama kon het wel zonder mij af.

De kater kwam door de NOS. Ik had me verheugd op een heerlijke nacht vol debatten, geinige staafgrafieken, en alsmaar dronkener wordende Nederlandse politici in een studio die dan bijvoorbeeld gingen bekennen dat ze Sarah Palin ‘ergens wel een lekker wijf’ vonden, en nog een BN’er die speciaal voor het ontroerd huilen ingehuurd was, zoals Henny Huisman. Een levendig programma had ik verwacht, een climax na maanden voorbespiegelen, voordebatteren en voordruktemaken.

Maar ik kreeg Philip ‘Nou, die jetlag hakt er wel in’ Freriks en Eva ‘Verplicht jong ding’ Jinek in een doods restaurant in Washington. Philip en Eva spraken urenlang met een alsmaar moeier ogende Marc Chavannes en een volstrekt onbekende ‘onderwijsdeskundige’.

Voorbeeld uit dit oeverloze gesprek: Eva Jinek, ten einde raad: ‘Bent u weleens bij een Democratische conventie geweest?’ Volstrekt onbekende onderwijsdeskundige: ‘Nee.’ De enige afwisseling was correspondent Eelco Bosch van Rosenthal, die achter een bureautje zat te zappen en live verslag deed van wat er op de léúke zenders te zien was.

Goed idee, zappen. Naar CNN, waar de presentatie door hologrammen gedaan werd. De verslaggeefster in Washington was met speciale camera’s en, waarschijnlijk, de teletijdmachine naar de studio in Atlanta gebeamd. Steeds als ze in beeld kwam, praatte ze erover wat voor waanzinnige technologie ervoor nodig was geweest om haar naar de studio te flitsen. Ik begrijp dat het opwindend is om een hologram te zijn, maar ik had liever iets willen horen over de uitslagen. Die stonden onopvallend onderaan in het scherm.

En dat bleek het enige leuke programma-element van de verkiezingsnacht. Het kadertje met de stijgende cijfers van Obama.

En natuurlijk, ’s ochtends, Obama zelf. Hij keek bedrukt. Zijn paarse mond stond nog ernstiger dan normaal. Hij maakte niet van die typisch Amerikaanse overwinningsgeluiden zoals ‘Yeeeeeeeeehah!’ – maar misschien is ‘Yeeeeeehah!’ meer een Bush-geluid.

Wat ging er in onze Obama om? Misschien: ‘Ik mis oma.’ Want maandag is Oma Obama overleden, de vrouw die hem grotendeels heeft opgevoed. Of misschien: ‘Is deze plek wel beveiligd genoeg?’ Of misschien, terecht: ‘Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’