Hoe lang is hij acceptabel voor ons?

Het Jeugdjournaal zit ook nog in Amerika en interviewt daar Amerikaanse kinderen over de verkiezingsuitslag. De kinderen – het journaal was duidelijk op een Obamaschooltje geweest – gedragen zich alsof ze een heel mooi cadeau voor hun verjaardag hebben gekregen: „Just só happy!” en kunnen hartstikke goed de kreten en slogans reproduceren die ze al maanden gehoord hebben: „Het is een nieuw begin voor ons, het is een heel nieuwe start, dat is heel belangrijk voor ons.”

De Nederlandse kinderen die op hun eigen Obamaschool werden geïnterviewd dachten er niet anders over. Een klein blond kereltje wist al te vertellen wat het programma van Obama was: „Hij gaat de oorlog in Irak weghalen. Hij gaat zoveel mogelijk oorlog weghalen.” Het is een wonderlijk idee dat kinderen op Nederlandse lagere scholen al wekenlang verkiezingsprojecten zitten te doen en Obamawerkstukken zitten te maken. Het leek het kleine ventje ook wel een beetje saai om nu weer gewoon te gaan rekenen.

Gisteren was zo’n avond dat iedereen op de televisie wilde napraten, en dat ook deed. Men keek terug op de campagne. op de overwinning en de vreugde, men keek vooruit naar wat Obama aan heilzaams ging doen en terug naar wat Bush voor rampen had aangericht en af en toe zei iemand: hoho. Niet zo hard van stapel lopen. Beetje realistisch zijn.

De Amerikanen die in EénVandaag werden geïnterviewd – een paar mensen uit het plaatsje Canton in Ohio, waar EénVandaag al weken zit en reportages en interviews maakt – waren eigenlijk nog het kalmst. Die zeiden dat ze geen wonderen moesten verwachten, maar ze hoopten wel dat er iets terecht zou komen van het sociale vangnet waarover Obama had gesproken en dat er nu niet is. Nu zijn veel Amerikanen niet verzekerd tegen ziektekosten. Als er iets gebeurt, komen ze met onoverkomelijke schulden te zitten, zoals de vrouw die een poosje geleden in EénVandaag te zien was geweest. Je kunt het je met een inkomen van rond de 800 dollar niet veroorloven om een hartaanval te krijgen, want het ziekenhuis stuurt je een rekening: 36.000 dollar. De camera was erbij toen de vrouw de ziekenhuisenvelop openmaakte en naar adem hapte – „Krijg je weer een hartaanval?” lachte haar man. Dat was zó vrolijk dat je je kon afvragen of de cameraploeg er echt toevallig net bij was toen de post kwam of dat ze hadden gevraagd: kunt u die envelop nog even openmaken?

Gisteren, na de verkiezingsoverwinning, sprak presentator Floor Bremer nog even met de vrouw om haar te vragen of dit verschil voor haar maakte.

Ze hoopte dat het een groot verschil zou maken.

Dank u wel, zei de presentator.

Zo was de hele avond een beetje, gisteren. Veel blije brokjes, maar weinig wol. En dat kan ook moeilijk anders, want het is nog afwachten wat de nieuwe Amerikaanse regering precies gaat doen, op welke termijn de oorlog in Irak beëindigd zal worden, waar die troepen heen gaan (Afghanistan?) en of Guantánamo Bay dan ook gesloten gaat worden.

„Hoe lang geven we hem om dat te doen, voordat we hem laten vallen?” vroeg Jan Mulder half grappend, half ernstig aan Amerikanist Maarten van Rossem bij De wereld draait door „Twee maanden?” Van Rossem vond twee jaar een realistischer periode.

Het NOS Journaal wist te melden dat de ‘Obamania’ die in de hele wereld was uitgebroken op diplomatiek niveau niet rondwaarde, daar is men wat afwachtender. Een commentator zei terecht: „Wij zijn geneigd te denken dat de Democraten verliefd zijn op Europa, maar dat is niet zo.” De liefde komt geheel van deze kant en zal in de komende tijd wel iets normalere proporties aannemen.

Het is intussen wel interessant om te zien hoe Amerikaans Amerikanen zijn. Ze zeggen om het andere woord ‘Amerika’ en dat ze ‘trots zijn om Amerikaan te zijn’ en dat je nu maar weer ziet wat een geweldig land van opportunities dat land van hen is en wat Amerika betekent: „Democratie, vrijheid, kansen en een niet aflatend gevoel van hoop”. Hoor je een Noor zoiets zeggen? Een Spanjaard? Een Brit?

Nee, zij zijn niet verliefd op ons. Zij zijn verliefd op Amerika.