Een lekker zooitje als handelsmerk

De Britse band The Ting Tings maakte een zooitje van hun eerste optreden.

Met effect, Sony BMG was geïnteresseerd. Toch maakten ze hun debuutalbum zelf.

Dronken zijn ze, die eerste paar keer dat de Britse Katie White en Jules de Martino in 2007 als The Ting Tings op het podium staan. Hartstikke dronken zelfs. Ieder nummer dat het duo speelt, duurt wel tien minuten. Dit omdat ze én pas drie liedjes in hun repertoire hebben én omdat de nummers, aldus zangeres White nu, eigenlijk niet eens fatsoenlijke nummers waren. „Ik speelde net zes weken de gitaar toen we onze eerste show deden. Ik wist niet eens hoe mijn versterker werkte. Het was een zooitje.”

Maar het blijkt een effectief zooitje, want waar optreden één nog voor een handjevol vrienden en bekenden is, staat bij het vierde optreden de halve platenwereld al in het publiek. En aan het einde van het jaar is de buzz gigantisch: het indiepop duo is dé hotste band van het moment. En dat terwijl White en De Martino twaalf maanden eerder nog keihard gedumpt waren door hun platenlabel.

Want een jaar of wat vóór White en de Martino – een peroxide blonde zangeres met een niet altijd loepzuivere stem en een ietwat stugge drummer met een op z’n neus vastgelijmde zonnebril – wereldwijd doorbreken met hun hit That’s Not My Name, maken ze nog deel uit van Dear Eskiimo. Een trio dat zich door Portishead laat beïnvloeden – „veel te bedacht”, noemt De Martino hun oude sound nu – en een platencontract op zak heeft. Maar na wat verschuivingen binnen het label, ligt de band in 2006 niet meer lekker bij de bazen van de maatschappij. En vice versa. White: „Voor de eerste meeting met het label had ik een heel boek gemaakt. Over ons, onze stijl, onze invloeden. Maar ze keken er niet eens naar. Ze vroegen alleen hoeveel kleren ik bereid was uit te trekken. Ik heb gezegd dat ze konden oprotten.”

Uiteindelijk is het ’t drietal dat kan oprotten. Totaal gedesillusioneerd blijven ze achter. Simon Templeman, de derde man van het trio, vertrekt direct naar huis waar hij sindsdien, voor zover White en De Martino weten, geld verdient met het verkopen van totaal afgeragde make-up poppen aan Japanners op eBay. White en De Martino blijven in Manchester. De Martino: „De enige reden dat we toen nog contact hadden, was omdat we in dezelfde club achter de bar werkten.”

Maar na een tijdje samen pints tappen, begint het weer te kriebelen. Vooral bij White, De Martino was het liefst nooit meer een band begonnen, maar haar enthousiasme steekt ook hem aan. Zij begint met de gitaar en na jaren gitaarspelen neemt hij plaats achter de drums. „Het was allemaal nieuw”, zegt de drummer nu. „Daarom was het weer leuk. Ik had zin om te repeteren, gewoon omdat ik zin had om te drummen.”

Het is dit enthousiasme dat volgens het duo achter het snelle en grote succes van The Ting Tings zit. Die eerste optredens waren niet strak, de gemaakte fouten enorm, maar de energie die de twee genereerden was aanstekelijk. White: „We hadden alles al verloren, dus waren we vrij. Het enige dat we wilden doen was plezier maken.” Een instelling die ze, ook al zijn ze het afgelopen jaar met tours en hits van Japan tot Amerika ontploft, koste wat kost willen vasthouden. White: „Want nog steeds hebben we niets te verliezen!”

Ook heilig is de do it yourself-mentaliteit, een mentaliteit die de band vanaf het begin af aan hanteert. Want ook al is de aandacht van vooral platenmaatschappij Sony BMG bij het vierde optreden al groot – Rick Rubin komt zelfs speciaal over om de twee aan het werk te zien – het daadwerkelijke tekenen stellen de twee zo lang mogelijk uit. Ze willen eerst, zonder inmenging van de platenmaatschappij, het volledige debuutalbum We Started Nothing afmaken, van hoes tot productie. De Martino: „Daarna wilden we alleen tekenen als we de volledige controle over álles zouden behouden.”

Dus zijn ze nog steeds verantwoordelijk voor alles wat er van The Ting Tings naar buiten komt. Moet er een hoesje voor een nieuwe single komen, dan wordt deze gemaakt in de tourbus waar een laptop, scanner, pennen en papier altijd paraat staan. En ook op het podium houden ze alles in de hand. De kans dat het duo ooit wordt uitgebreid, is volgens De Martino dan ook nihil: „Als we op de achtergrond mensen neerzetten die onze nummers meespelen, verliezen we onze energie. Want zoveel lawaai met z’n tweeën maken, dat is juist de uitdaging.”

The Ting Tings spelen zondag in de Melkweg in Amsterdam.