Duo No Age maakt lawaai voor vier

Rock: No Age. Gehoord: 4/11 Paradiso, Amsterdam.

Punk en garagerock hebben er veel goede nieuwkomers bij gekregen nu musici in navolging van The White Stripes hebben ontdekt dat je met zijn tweeën ook een band bent. Vergeleken met de traditionelere rock van Black Keys of The Kills brengt No Age een ander geluid. Dit duo legt zich geen beperkingen op in de structuur van hun songs. Hun muziek is snoeihard en snel, maar ze laten ook langzame en zachtere passages toe.

Gitarist Randy Randall gebruikt naast veel effectpedalen een sample-apparaat waarmee hij een loopje of akkoordschema kan herhalen voordat hij er een ruigere partij overheen speelt. Ook drummer Spunt heeft elektronica naast zijn drumstel, zodat ze tussen de nummers buitenissige klanksculpturen kunnen creëren. In dat sferische, Krautrock-achtige landschap maken ze compromisloze muziek, met furieuze zang van de fanatiek drummende Spunt.

No Age trekt een jong publiek dat de urgentie van hun abstracte, merendeels onverstaanbare muziek aanvoelt. Het album Nouns is een van de radicaalste punkalbums van de laatste jaren, juist omdat No Age zich niet beperkt tot drie-akkoordennummers, maar ook ronkende spacemuziekstukken brengt. Live maakt het duo die klankenrijkdom volledig waar, met Randall die een deel van de tijd over zijn effecten gebogen zit om de juiste mix van feedback, sirenegeluiden en ter plekke ingespeeld samplemateriaal te vinden.

De geest van My Bloody Valentine dreunt door in hun robuuste geluidsmuur, terwijl de stagedivers aan hun trekken komen met snelle energie-uitbarstingen. Niet toevalig is No Age getekend door het Subpop-label dat ook Nirvana vroeg ontdekte. Achter hun fanatisme – ze maken samen lawaai voor vier– schuilt een dieper bewustzijn dat in een volgende fase zomaar een toegankelijker rockgeluid zou kunnen opleveren.