Absurde mime in broeierige studentenkamer

Theater Bambie Treize, door Bambie. Tournee t/m 8 mei. Info: 020-6270455, www.bambie.org.

De Eiffeltoren. In de voorstelling Bambie Treize kun je hem door het raam zien. Want het mimetheatergezelschap Bambie gaat op de Franse toer.

„Bonjour”, zeggen de personages. Ze ontmoeten elkaar in het kamertje van studente Michelle. Dat oogt realistisch, met een tafel, twee stoelen, een piano en een raam. Maar de vloer helt. En een bed ontbreekt. „Où est ton lit?” vragen de mannen die met Michelle willen slapen vertwijfeld. De tafel is te klein om op te vrijen. De piano te smal. De stoelen zijn van de oncomfortabelste soort. Maar het raam biedt uitzicht op Paris, Paris! Dat maakt heel veel goed.

De vloer en onpassende meubels dwingen de acteurs tot acrobatisch spel. In kunstige houdingen laveren zij tussen de obstakels door. Als ze proberen op een van de stoelen te zitten, moeten ze hun lichaam wonderlijk krommen.

Samen met het consequent volgehouden school-Frans is de virtuoze onhandigheid al grappig genoeg. Maar er komt nog iets grappigs bij. Er zijn twee mannen. En er is maar één vrouw, die zij beiden begeren. Gedrieën de liefde bedrijven is geen optie. Ze zitten elkaar dus in de weg. Die rivaliteit en de besluiteloosheid van de vrouw drijft ze tot wanhoop. Ze springen uit het raam. Komen terug. Springen opnieuw. Die herhalingen horen ook bij Bambies trukendoos. Hoe meer sprongen, hoe absurder.

De omslag van realisme naar surreële sferen voltrekt zich in Bambie Treize bepaald niet onopvallend. Met nadruk verwijzen de makers naar het kunstmatige karakter van het gebodene, naar de wereld van Franse films, Franse romantiek, Franse jaren-vijftig-onschuld. Tegen de achtergrond van stijf bedrukt behang houden alle drie, zo lang het gaat, zich aan keurige omgangsvormen.

Bambie kan als geen ander gezelschap veel laten gebeuren met niets. De stiltes zeggen net zoveel als de scènes met tekst of muziek, live pianomuziek in dit geval. Ibelisse Guardia, Jochem Stavenuiter en Klaus Jürgens vertragen hun bewegingen vaak zo extreem dat er ouderwetse slapstick ontstaat. De eindregisseurs Paul van der Laan en Marijn van der Jagt trokken de boel strak. Het resultaat is een bedrieglijk eenvoudig verhaal over niet ingeloste begeertes – naar De Vrouw en naar de magische stad Parijs, daar aan de andere kant van het raam.