Nou, van harte

Je weet: het is allemaal geschreven zodat je er kippenvel van krijgt. En tranen in je ogen. Je weet dat er lang over vergaderd is. Je weet dat er niets spontaans aan is. En toch, ondanks die wetenschap, gebeurt er precies wat de bedoeling is: kippenvel en tranen in je ogen.

Natuurlijk, er waren verwarrende momenten. Toen Barack over zijn partner begon, en zei dat het een man was, leek dat even de meest spectaculaire coming-out uit de geschiedenis. Hij bleek het, teleurstellend genoeg, over zijn running mate Joe Biden te hebben. Toen hij daarentegen zijn beste vriend bedankte, was dat Michelle Obama (zou ze daar nou blij mee zijn geweest? Eerst noemde hij haar zijn beste vriend, toen ‘the rock of our family’, en toen pas ‘the love of my life’ – hm).

Obama bedankte ook zijn broeders en zusters. Had hij het over zijn gecompliceerde familierelaties of ging het, breder, over alle gekleurde medemensen in de hele wereld? Dat bleef onduidelijk.

Maar al deze ingewikkelde aanduidingen konden de algemene sfeer niet drukken. Uiteindelijk pik je de essentie er toch wel uit: Zijn dochtertjes krijgen een puppy in het Witte Huis! Wat lief!

Het is een Amerikaans talent om clichés toch ontroerend te brengen. Ligt het aan hun taal? Is het hun training in ‘spreken in het openbaar’? Of komt het doordat we al duizend films hebben gezien waarin precies dezelfde emoties worden aangeroerd?

Voor Nederlanders is dit talent in ieder geval niet weggelegd. Nationaal boegbeeld Balkenende maakte dat gisteren duidelijk. Hij heeft Obama ‘van harte geluk gewenst’ met zijn overwinning. Gottegot. ‘Van harte geluk gewenst’: Jan-Peter, we zijn toch niet op een zilveren huwelijksfeest in Etten-Leur? Daarna heeft hij hem ‘alle succes toegewenst bij het vervullen van deze zware taak’. Het lijkt me moeilijk om nog minder ‘yes we can’ te zijn.