Klimaatneutrale droomwereld

Zijn inspiratiebronnen zijn Barack Obama, John Wayne en Vincent van Gogh.

Robin Thicke verpakt zijn wereldbeeld in ‘lieve’ soul met een sterk retrogeluid.

De vrouw van de 31-jarige blanke soulzanger Robin Thicke uit Los Angeles is zwart, zijn vrienden zijn zwart, de oprichters van zijn label zijn zwart en zijn begeleidingsband is zwart. En hij weet bijna zeker dat hij vanaf vandaag ook een zwarte president heeft, vertelt hij een paar dagen voor de verkiezingen tijdens een interview in De Schiecentrale in Rotterdam nadat hij heeft opgetreden in het tv-programma Raymann Is Laat. „Ik ben zo opgewonden… Dit laat naast alle gebreken de grootsheid van Amerika zien; 45 jaar geleden konden zwarte mensen nog niet eens stemmen. Obama kan alleen nog verliezen als er vals wordt gespeeld.”

Op zijn recente album Something Else staat het rustig op en neer gaande nummer Dreamworld, dat soms even aanzwelt en zich dan weer neerlegt bij relaxt gitaargetokkel. Thicke bezingt er een droomwereld waarin hij met zijn donkere echtgenote over straat kan lopen zonder dat de mensen hem nastaren en in een grote auto kan rijden zonder dat daar de ijskappen van gaan smelten. Hij zou ook beroemde doden willen knuffelen; tegen Marvin Gaye zeggen dat zijn vader hem niet dood wilde schieten en tegen Vincent van Gogh dat hij nu zo geliefd is („there’s no need to cry”).

De muziek op het album is inhoudelijk en muzikaal vaak tergend lief. Thicke schakelt met zijn fluisterend ontspannen zangstem tussen falset en een maar klein beetje steviger soulgeluid, de baslijnen zijn warme dekens, de bongo’s, conga’s, orgels en gitaren worden in de verte geaaid. En wanneer het regent dan, jawel, zal hij de zon weer laten schijnen. Is er niets waar de zanger van gaat vloeken, schreeuwen en tieren? Toch wel. „Wanneer mensen niet voldoende hun best doen. Of wanneer ze niet het goede willen doen. En racisme.”

Het beeld dat Thicke van zichzelf heeft, is juist behoorlijk stoer. Wanneer hij moet aanwijzen wat zo Amerikaans aan hem is, dan antwoordt hij met een macho lachje dat hij iets heeft van de archetypische cowboyfilmster John Wayne. „Zijn maniertjes, dat ‘schenk-me-een-bier-in’ en ten koste van alles willen winnen.” Want Robin Thicke wil ook ten koste van alles winnen. „Ik ben erg competitief.”

Je maakt je boos over racisme. Vind je het dan ook vervelend dat jouw muziek blue eyed soul wordt genoemd?

„Tja, ik heb nou eenmaal blauwe ogen en ik maak soulmuziek. Maar het is geen ander genre. Het is vervelend wanneer je in een hoekje wordt gestopt; er zijn ook mensen die [de zwarte zanger] Ne-Yo juist weer een rapper noemen. En mensen hebben een bepaald beeld van blue eyed soul, die gaan misschien niet zo snel naar mijn album luisteren.”

In ‘Dreamworld’ maak je je druk over de klimaatcrisis. Maar met je slaapkamersoul, bij uitstek geschikt om baby’s bij te maken, draag je bij aan de overbevolking. Dat schiet niet op.

„Het probleem is niet de overbevolking maar dat zijn de extreem welvarende bedrijven en hun door extreem winstbejag gedreven vernielzucht.”

Je muziek klinkt erg retro. Ben je een nostalgisch persoon?

„Ik denk wel een beetje. Het klinkt zoals vroeger omdat ik allemaal livemuziek gebruik en de anderen elektronica. Als ik al die blazers, toetsen, bas- en drumgeluiden met een computer zou maken, zou het minder retro klinken. Het is niet bewust, ik vind dit geluid gewoon beter.”

Je schrijft ook liedjes voor anderen. Wat is jouw kracht als liedjesschrijver?

„Ik ben meer iemand die op zijn zwaktes focust…”

Dat mag ook, hoor.

„Ik ben soms te perfectionistisch als een professor bezig om het helemaal goed te krijgen. Ik leer nu om iets meer op mijn gevoel te vertrouwen. Van Gogh is voor mij een voorbeeld, ik ga ook altijd naar het Van Gogh Museum wanneer ik in Amsterdam ben. Hij was een kunstenaar die niet alleen inspiratie had maar die het ook kon controleren en een andere richting op kon sturen. Wanneer hij in brieven aan zijn broer Theo schrijft dat hij nu eindelijk dat schilderij denkt te kunnen verkopen, denk ik damn, if that wasn’t me for ten years. Daarom zit hij ook in Dreamworld, hij wist net als ik dat hij iets speciaals had. Het voelt goed om dan eindelijk dat schilderij te verkopen.”

De andere kant van de medaille is dat hij vrijuit kon creëren en jij te maken kreeg met de druk van succes.

„Je eerste hit is je bevestiging aan het adres van je ouders en je omgeving; je wilt laten zien dat je de juiste keuze hebt gemaakt. Ik dacht dat de wereld na mijn eerste hit volledig perfect zou zijn, maar die werd snel kleiner. Ik heb twee van mijn beste vrienden verloren omdat ze geld van me stolen. Maar artistieke druk heb ik nooit gevoeld. Ik ben zo ontzettend streng voor mezelf dat ik me geen moment druk maak om wat anderen vinden.”

Robin Thicke treedt op:vanavond in De Melkweg in Amsterdam.