De reacties zijn nu anders, ze zijn fenomenaal

Johnny Borrell trok zich terug om nummers te schrijven. Met succes: „Het album schreef zichzelf.”

Als je dit album snapt, snap je Borrell, aldus de man zelf.

„Ik ben de frontman van een immens populaire band.” Johnny Borrel zegt het zonder blikken of blozen. Aan valse bescheidenheid doet de Razorlight-zanger niet, hij staat er zelfs om bekend. Zijn Londense band was in 2004 de revelatie van Lowlands – the next big thing na The Libertines en Franz Ferdinand. Toen al verkondigde Borrel overal dat Razorlight de beste uitvinding is sinds gesneden witbrood. Hij weet dat er genoeg mensen zijn die hem en zijn band waarderen.

Het klinkt haast onwaarschijnlijk dat deze zelfverzekerde man een jaar geleden in een kleine crisis zat. Zo erg zelfs dat hij zich afvroeg of hij ooit nog een nummer voor Razorlight zou willen schrijven. „We hadden net achttien maanden getourd. Dankzij ons tweede album waren we een ‘grote band’ geworden. Niet dat dit erg is” zegt hij als hij merkt hoe vies het klonk. „Maar het is niet waar het om gaat.” Waar gaat het volgens de zanger dan wel om? Om de muziek.

Maar dát was Borrell na vijf jaar en twee albums even vergeten: „Je begint een bandje om muziek te maken. En dan vertelt iemand je opeens dat je album op nummer 3 staat. Je hebt een feestje, je bent blij. Tot je je afvraagt wie er dan op nummer 2 staat. En, nog erger, wie op 1. Dan komt er iemand die zegt dat je 1 miljoen platen verkocht hebt. Je denkt: geweldig! Tot je gaat nadenken over bands die er 2 miljoen hebben verkocht. Het is een vreselijke instelling. Als je alleen maar bezig bent met groot worden, kun je beter stoppen.”

Zover is het met Razorlight niet gekomen, met dank aan de Schotse kust. Vorig jaar november besloot Borrell, niet in staat om na het touren z’n draai te vinden in Londen, dáár naartoe te gaan. Zijn vlucht brengt hem naar een strandhuisje zonder centrale verwarming van een vriend op de meest winderige plek van het Verenigd Koninkrijk. Borrell noemt het een totaal nieuwe ervaring. „Mijn dag begon met schrijven en daarna joggen op het strand. Vervolgens ging ik naar het stadje, of stadje, er waren net twee winkels. Weer thuis ging ik aan de slag met het vuur en al die andere dingen die in het huis moesten gebeuren. Daarna at ik, las ik wat en ging ik naar bed.”

De zeewind heeft zijn effect. Alles wat er de vijf jaar daarvoor gebeurd is in Borrells leven – „de mensen die waren overleden, naar de gevangenis moesten of in een psychiatrische instellingen terechtgekomen waren, de miljoenen platen die ik verkocht had, de relatie die ik had verloren” – wordt verwerkt. Hij schrijft volop. Na een paar weken is hij terug in Londen waar drummer Andy Burrows ook niet stilgezeten heeft: „Hij had als eerste een compleet nummer af, Stinger, en het was geweldig.”

Borrell geeft toe even bang te zijn geweest dat uiteindelijk niet hij, maar Burrows het hele album zou schrijven. „Maar hoe meer nummers ik aan Andy liet horen, hoe meer ik besefte dat mijn nummers echt goed waren. Het album schreef zichzelf.” Omdat er geen vooraf bedacht plan was voor het derde album en zowel Borrell als Burrows niet op andere bands of de tijdgeest hadden gelet tijdens het schrijven, bestaat Slipway Fires volgens Borrell om de juiste reden. Hij noemt het, behalve een goed rock-’n-roll album, de meest eerlijke en misschien wel meest persoonlijke Razorlight-cd tot nu toe. Als je dit album snapt, snap je Borrell, aldus de man zelf. „Het is raar, maar de reacties die ik op de cd krijg zijn anders dan anders. Ze zijn fenomenaal. Vooral van mensen die nooit op onze band gereageerd hebben. Mensen die hoge eisen stellen aan de muziek waar ze naar luisteren. Dit kan zomaar het meest belangrijke zijn dat we ooit gedaan hebben.

„Of”, nuanceert hij, „juist het totaal tegenovergestelde...”

Het album Slipway Fires is nu te koop.