De futures van Barack Obama

Het heeft even geduurd, maar gisteren was het dan zover. De financiële markten, die al 15 maanden de weg kwijt zijn vanwege de kredietcrisis, hadden gisteren weer even gelijk. Op de dag dat 130 miljoen Amerikanen naar de stembus gingen, gokten de beurzen wereldwijd goed. Anticiperend op de winst van de Democraat Barack Obama stegen de beurzen. Ook Wall Street heeft na jaren laisser faire-beleid van Bush weer behoefte aan gezag.

Het uitblijven van een positieve koersreactie op Obama’s uiteindelijke verkiezing tot president, afgelopen nacht, bevestigt het gelijk van de markten. Alleen Azië sloot vanmorgen nog hoger, Europa begon de dag in mineur en de futures voor de Dow Jones stonden ook lager. Typisch de financiële markten: de drank en de hapjes zijn al op voordat het feestje is begonnen.

Voor Obama begint na 22 slopende maanden campagne voeren het echte werk nu pas. Het ‘geschenk’ dat hij bij zijn overwinning op John McCain in ontvangst mag nemen, is een haperende Amerikaanse economie die bijkans onder de schuldenlast bezwijkt. Het totale overheidstekort heeft in oktober de magische grens van 10 biljoen dollar overschreden en dankzij de reddingsplannen zal het financieringstekort dit lopende budgettaire jaar (dat in oktober is begonnen) naar verwachting 988 miljard dollar bedragen.

Daarbij liet de zittende regering vorige week nog weten dat de economie in het derde kwartaal gekrompen is met 0,3 procent op jaarbasis. Het vierde kwartaal zal nog slechter zijn, waarmee technisch gezien de VS dan in recessie verkeert.

Obama mag formeel de stem van de kiezer binnen hebben, de komende twee maanden kan hij nog niks doen. Hij wordt op 20 januari geïnaugureerd. De regering-Bush zal in de tussentijd de startpositie van Obama nog verder verslechteren. Vandaag zou Bush de details bekend maken hoe hij een bedrag van 550 miljard dollar gaat lenen om een deel van het reddingsplan voor de noodlijdende financiële sector mee te betalen.

Hamvraag is hoe Obama de Amerikaanse economie wil gaan redden. De keuze voor een gezaghebbende minister van Financiën (bijvoorbeeld de baas van vermogensbeheerder Pimco, Mohamed El-Erian) is cruciaal, net als een stevig pakket fiscale maatregelen om de consumptie én productie weer vlot te trekken. De traditionele neiging van Democraten om daarbij protectionistische maatregelen te nemen om de ‘eigen’ arbeiders te beschermen, is het grootste risico.

Voor de rest van de wereld zou dat wel eens de rouwrand kunnen worden bij de verder euforisch ontvangen uitverkiezing van Barack Obama.

Egbert Kalse