Als het goed gaat met George, kijkt hij naar het sportjournaal

Op het moment dat je dit leest, weet je wie er heeft gewonnen. Op het moment dat ik dit schrijf, weet ik dat niet. Dat heeft te maken met de wetten van tijd en boekdrukkunst.

Maar één ding is zeker: de dagen van George Bush zijn geteld. We zijn van hem af! We zullen nooit meer zijn domme, te dicht bij elkaar staande oogjes zien twinkelen op ons tv-scherm! Misschien mag hij nog even in het Witte Huis blijven om verhuisdozen in te pakken, maar dan is het klaar.

En terwijl ik dit schrijf, van die twinkelende, dicht bij elkaar staande oogjes, mis ik George al een beetje, op de manier waarop je die ene verschrikkelijk irritante man met haar op zijn rug mist naast wie je in de zomer op de camping stond en over wie je de hele tijd grapjes zat te maken, maar die op een dag gewoon zijn tent afbrak en naar Nederland terugreed. Toch jammer.

Daarom ging ik naar de film W. Een film over George Bush. Niet zo’n goede film, want van het allooi ‘echt waar gebeurd’ en ‘laat op de avond op RTL7’, maar toch erg vermakelijk.

Want George Bush is, op zijn goede momenten, nu eenmaal erg vermakelijk. Natuurlijk, hij heeft duizenden doden op zijn geweten, of erger nog, waarschijnlijk heeft hij niet eens door dat er zich in zijn geweten iets zou moeten afspelen. Hij heeft van Amerika een nog asocialer land gemaakt dan het al was. En hij heeft de Amerika-haters gelijk gegeven: zie je wel, Amerika wordt bestierd door knauwende idioten die zielige cowboylaarsjes dragen.

In W. wordt dit beeld van George in stand gehouden. Zijn niet zo rijke geestelijk leven wordt als volgt verbeeld: als het goed gaat met George, kijkt hij naar het sportjournaal en eet hij pretzels, en als het slecht gaat met George, kijkt hij minder geconcentreerd naar het sportjournaal en eet hij iets minder pretzels.

Ook is George in de film druk met: poepen met de deur open, met volle mond praten, naar country-muziek luisteren en wandelingen maken over zijn eigen ranch en dan de weg kwijtraken.

Dat kan hij de komende jaren fulltime doen, niet gestoord door oorlogen en kredietcrisissen. Al hoop ik dat George het lezingencircuit ontdekt. Dan kan hij fijn verder met zijn grootste talent – onbedoeld grappig zijn – zonder dat het de wereld in gevaar brengt.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf