Slachtoffer van een bedelbrief

Eindelijk wordt mijn mening gevraagd, voor het Nationaal Onderzoek Criminaliteit & Veiligheid. Afgelopen zaterdag viel het enquêteformulier in mijn brievenbus. In de begeleidende brief staat een foto van prof. mr. Pieter van Vollenhoven. Goed volk.

De vragenlijst begint met twee praktische zaken. Vul in: telefoonnummer en mailadres. Dat treft slecht. Ik ben een beetje privacy-gevoelig. Op internet krijg ik steeds deze vraag en ik heb geen zin in spam of telefonische verkooppraatjes. Maar voor de database van een koninklijke professor durf ik me wel aan te melden.

Ik sla de bladzijde om en beantwoord de vragen. Aanranding, verkrachting, verkeersongeval, ramp, relationeel geweld: mij is het tot dusver niet overkomen. „Wie is volgens u verantwoordelijk voor de veiligheid? Overheid, burgers, of overheid én burgers?” Makkelijk: allebei, natuurlijk.

Door naar de laatste pagina: ‘Hartelijk dank voor uw medewerking.’ En of ik geld wil doneren aan het Fonds Slachtofferhulp: 15 à 50 euro, of méér? Ik lees de brief nog eens goed. Aap komt uit mouw. Deze enquête is een bedelbrief, onder andere om de leerstoel van professor P. te financieren. Ik voel me slachtoffer. Van koppelverkoop.

Gijsbert van Es