Lekker lachen op de zaterdagavond

Hoe de mevrouw heet? „Schama”, zegt ze. „Schaamhaar?” krijst Paul de Leeuw. „Nou ja. Zelf heb ik het afgeschoren!” De mevrouw blijft vriendelijk lachen. Ze heeft een wens gedaan voor haar man die verlangt naar z’n pensioen, maar daar nog lang niet is. Daarom krijgen ze van Mooi! Weer De Leeuw een ‘aftelwekkertje’ dat terugtelt tot de pensioendatum, het pensioenuur, de pensioenminuut.

Ineens is De Leeuw met een man uit het publiek het gesprek. „Ga staan!” brult hij, „Draai je om! Je hebt de verkiezingen gewonnen van…?” „Ja de beste billen van Nederland”, zegt de man.

Een oudere vrouw in een blotige ballroom jurk danst met een knappe jonge danser. Dat was haar wens. Dirty dancing! En daar is ook de hele cast van het dansspektakel Dirty dancing en ze beginnen allemaal heel dirty te dancen en de mevrouw is haar partner kwijt want die heeft een jongere gevonden en nu hopst ze rond met Paul de Leeuw die haar best wil optillen.

Plotseling komt Jan Smit op. Hij heeft „een talentje gevonden” of De Leeuw heeft dat talentje gevonden, in ieder geval: er is een talentje gevonden en dat talentje heet Johnny en is 15 en begint snel en geroutineerd in clichés te praten. „Ik heb een album mogen maken”, zegt het talentje bijvoorbeeld. „Nee!” gilt de Leeuw. „Dat is Yomanda, die zegt altijd ‘mogen’!” Het kereltje trekt zich er niets van aan, het zingt een olijk jaren vijftig-liedje en het laat zien dat het al helemaal de maniertjes van de volwassen showglibber onder de knie heeft. Daar gaan we nog meer van horen.

Dan zijn we ineens op zoek naar Jurgen van het liedje Ochtendhumeur die vroeger in Kinderen voor Kinderen zong. Wie van de drie doen we en de juryleden moeten bordjes ophouden en dat zijn echte bordjes met eten erop en dan valt dat eten in hun schoot en dan is het lachen, láchen!

Hij heeft er pas geleden de Televizierring voor gekregen, Paul de Leeuw. En als je ziet wat hij allemaal doet in zo’n show en hoe snel hij reageert en wat er allemaal fout kan gaan (en hoe duidelijk geërgerd hij is als hij zelfs maar dénkt dat het een héél klein beetje fout gaat) dan moet gezegd worden: hij is een vakman.

En het publiek geniet.

Die vinden het heerlijk als hij in z’n blote kont gaat rondrennen (deze keer niet hoor, hij zei zelf dat hij al vaak genoeg z’n billen had laten zien en zo is het maar net) en als hij ze beledigt en grof tegen ze doet en vies doet met eten en hun wensen vervult, want ze zitten vol met malle wensen.

Hij kan dat. Hij kan het heel snel en heel luid en met geweldig veel spektakel, ja hij is een vakman.

De zaterdagavond zit op het familienet Nederland 1 helemaal vol met amusement. Na De Leeuw Koefnoen met malle typetjes en daarna ook nog Raymann is laat een show met vaste elementen als slager Ahmed die een zoon (m/v) zoekt en met tante Es die een gast ontvangt. Raymann maakt veel multicultigrappen, zijn publiek is ook heel gemengd. Hij trekt gelukkig nooit ineens zijn broek uit, het is gewoon een aardige show met veel eenvoudige grapjes, maar alles baadt in het licht van de enorme charme van Jörgen Raymann. Je krijgt er een zaterdagavondgevoel van, en dat bestaat, als het een thuiszaterdagavond is, toch wel echt uit later op de avond iets gezelligs op de televisie waarnaar je kunt kijken met nootjes.

Zondag wordt het weer serieus. Heel serieus zelfs deze keer, keek op België 2 naar de film The road to Guantanamo van Michael Winterbottom en Mat Whitecross, een gedramatiseerde documentaire over Guantanamo. Als je dat ziet, de ten hemel schreiende rechteloosheid die door Amerika, onze ‘democracy’ verspreidende bondgenoot, in stand wordt gehouden, dan schaam je je. Aan de ene kant lijkt alles daarbij vergeleken onbelangrijk, van kredietcrisis tot amusementstelevisie. Aan de andere kant snak je direct terug naar Paul de Leeuw en weet je: De Leeuw is beschaving. Hoe dan ook. Zulke ongein hoort bij de normale wereld, waarin ook onderbroekenlol bestaat. Maar deze handelwijze, mensen jarenlang vasthouden, mishandelen, vals beschuldigen, eenzaam opsluiten zonder proces – nee.