De X-factor

Barack Obama en Sarah Palin hebben met hun verschijningen het begrip sex appeal geherdefinieerd, vindt Tina Brown, hoofdredacteur van The Daily Beast Website.

In de New York Times van zondag stond een foto van Obama’s verkreukelde adviseur David Axelrod, die lusteloos onderuitgezakt in een stoel zit met een oude, groene trui aan. Barack Obama staat op de achtergrond en checkt zijn palmtop. De kamer ademt de vermoeide, hangerige sfeer van een campagne die op zijn eind loopt. De kandidaat zeer zeker niet. Deze foto toont voor de zoveelste keer aan hoe betoverend fris en strak Obama er altijd uit ziet.

Het is moeilijk te zeggen of zijn overhemden die met de hand gestreken lijken te zijn, van het fijnste Egyptische katoen zijn gemaakt of niet. Misschien komen ze wel gewoon uit een warenhuis. Waar het om gaat is de exclusiviteit die wordt gesuggereerd. Naast de elegante eenvoud van Obama’s sobere, kleurloze pakken en degelijke blauwe dassen, ziet iedere andere politicus er toch wat volks en vadsig uit, type manager met een te groot horloge om.

Natuurlijk ligt het niet alleen aan de kleren. Het ligt aan degene die ze draagt, aan zijn houding, de soepele gratie waarmee hij naar een podium loopt. Het ligt ook aan de manier waarop zijn verschijning gelijktijdig effect sorteert in het zuiden van het land en in de trendy buurten van Manhattan. Als Obama zich onder zijn publiek begeeft, lijkt hij voor de meeste mensen gewoon netjes gekleed. Voor anderen ziet hij er zo stijlvol minimalistisch uit als een modewinkel waar je een enkel paar shirts heel kunstzinnig uitgestald kunt zien liggen in een verder lege etalage.

Het effect doet denken aan de gecodeerde retoriek van de Republikeinen, waarin heel gewone begrippen als ‘wereldbeeld’ en ‘miraculeus’ een speciale, betekenisvolle boodschap inhouden voor de christelijke conservatieven. Obama’s uiterlijk brengt de blijde boodschap van een nieuwe wereldorde over aan de jongere generatie.

Het moet verschrikkelijk zijn voor John McCain en Bill Clinton, beiden echte haantjes die altijd tot de begeerlijkste en meest sexy mannen in de politiek behoorden en die nu worden ingehaald door dit nieuwe soort charisma. McCain was echt een ‘stuk’ toen hij terugkwam uit Vietnam, met zijn oogverblindende glimlach en zijn zilverwit geworden haar. Een enkele zin uit zijn voorgeschiedenis veroverde al vele harten. „Mijn vliegtuig werd neergehaald” – dat was gewoonlijk al genoeg. Tijdens zijn Straight Talk Express-bustour was hij nog altijd een onweerstaanbare charmeur. En Clinton? Ach, ik ben regelmatig in kamers geweest waar hij iedere aanwezige vrouw die met hem in aanraking kwam liet blozen en deed smelten.

Vandaar de woede van deze beide heren. McCain vindt het net zo vreselijk om beroofd te worden van zijn heldhaftige glamour, als hij het vindt om verslagen te worden door een koele, politieke nieuweling die zich nog niet eens bewezen heeft. Hij leek nog niet zo oud, voordat Obama ten tonele verscheen, hij was markant en nonchalant, hij was stoer en nog steeds geliefd bij de meisjes.

En dan Bill Clinton. Zijn biografie door Joe Klein heet niet voor niets The Natural. Clinton wist heel goed dat er een exclusieve beschrijving voor hem bestond in de politieke nabeschouwingen. De woorden ‘paranormaal begaafd’ werden alleen voor hem gebruikt. Maar dat is niet langer het geval. Dat moet pijn doen, om nog maar te zwijgen over het bittere feit dat de jongere man zijn echtgenote overvleugelde. De glamour van Obama overschaduwde niet alleen Bill Clinton, maar degradeerde ook de eerste, serieuze vrouwelijke presidentskandidaat tot een achterhaalde optie.

Interessant is het androgyne aspect van Obama’s aantrekkingskracht. Het is alsof hij een avatar is, een geïncarneerde geest, gestuurd om de rode staten te veranderen in blauwe. Er zijn geen opgewonden gillende meisjes bij zijn bijeenkomsten, zoals bij die van Kennedy in de jaren zestig. Het is een veelzeggend dat het meisje dat de woorden ‘Ik val op Obama’ nasynchroniseerde, in de Youtube-clip tijdens de voorverkiezingen, onmiddellijk werd beschouwd als een opzettelijk geplant internet-virus. \

Sarah Palin is nu bijna net zo’n grote beroemdheid als Obama. Maar haar aantrekkingskracht is zo aards als die van Obama abstract is. Zij is zo Dionysisch als hij Appollinisch is. Ze ziet er werkelijk adembenemend uit met dat dikke, weelderige haar, die sensuele mond en die prachtige model-benen. Als de republikeinen echt de stem van Joe the Plumber hadden gewild, hadden ze een deel van die hondervijftigduizend dollar, bestemd voor haar garderobe, moeten besteden bij Victoria’s Secrets. Het idee dat ze na afloop van de campagne die hele garderobe terug zou moeten geven is trouwens volkomen belachelijk. Willen we dan niet dat Palin er sexy uitziet?

Bovendien zou geen enkele vrouw die een zijden jasje van Valentino, ter waarde van 2.500 dollar heeft gedragen, ooit terugkeren naar de confectie-uitverkoop, of afstand doen van de luxe van een privé kapper die meereist met het campagnevliegtuig en terugkeren naar de Beehive schoonheidsalon in Wassila, Alaska. Waarschijnlijk zou ze liever haar echtgenoot Todd inruilen dan haar nieuwe A-status uiterlijk voor langere tijd op te geven. Ze heeft er te hard voor gevochten. Haar ongepolijste strijdlust is een van de redenen waarom het zo fascinerend is om haar te volgen. Moeten we dan verbaasd zijn dat ze campagne voert voor haar eigen toekomst in plaats van voor die van een ander?

Ze heeft geproefd van het grote succes: Go for it, Sarah! Obama versus Palin in 2012 klinkt als een behoorlijk vurige reality-show. Deze twee sterren van dezelfde generatie hebben opnieuw inhoud gegeven aan de begrippen charisma en sex appeal in dit tijdperk van de multimedia. Als de gouverneur van Alaska na de verkiezingen terugkeert in Anchorage, Alaska, zal ze ongeveer zo tevreden zijn met haar oude leventje, als Madame Bovary in Yonville. Dat kan een film worden die ik echt graag zou willen zien.

Tina Brown is oprichter en hoofdredacteur van de ‘Daily Beast Website’ en voormalig redacteur van Tatler, Vanity Fair en de NewYorker magazines. Copyright The Daily Beast Vertaling Kathalijne Vet