1 Een pasgeboren baby wegnemen is een misdaad

In het artikel `Denken ze dat we met ons kindje gaan gooien` (NRC Handelsblad, 25 oktober) wordt verteld hoe een baby van een dag oud bij zijn ouders weggehaald is. In elk boek over kinderpsychologie of pedagogiek kun je lezen dat de eerste weken na de geboorte cruciaal zijn voor de hechting van kinderen aan hun ouders. De `hulpverleningsinstanties`, de kinderrechter én de Raad voor de Kinderbescherming hebben het kind en de ouders deze kans ontnomen. Als er later hechtingsproblemen ontstaan is dit de schuld van de instanties.

”Op het moment dat wij kennismaakten wist zij nog niet dat haar tasje klaar moest staan en wat een wee was,” aldus een locatiemanager over de moeder. Deze beschrijving is van toepassing op heel wat mensen in de samenleving: als de weeën beginnen, is er voldoende tijd om een tasje klaar te maken voor het ziekenhuis. Bovendien kun je ook zonder tasje bevallen. En elke vrouw, met welk IQ dan ook, vraagt zich af of ze een wee herkent. Het lichaam kent oerinstincten en elke vrouw zal de weeën herkennen.

Een psycholoog zegt dat de ouders een kans krijgen met steun en begeleiding goede ouders te zijn. Hoe kun je dat bewijzen als je kind is afgenomen? De kinderrechter veroordeelt de ouders al, terwijl er geen misdaad is gepleegd en er geen intentie is hiertoe. Hier wordt een misdaad tegen de ouders en het kind gepleegd.