Karbonades en schnitzels

Zijn naam leek bedoeld voor een stripverhaal over een boosaardige voetbalcoach. ‘Cor Brom’ was haast een parodie. Wees nou eerlijk, een beetje echte trainer heet toch juist niet Cor Brom? Brommen deed hij ook nog – hij riep de verdenking over zich af dat hij Rinus Michels nadeed. Trenchcoat, vette Amsterdamse medeklinkers: eerder een type dan een toptrainer. Na het einde van zijn loopbaan als voetballer – midden jaren zestig speelde hij voor Telstar – had hij Michels geassisteerd bij Ajax. Een betere start kon een trainer zich niet wensen. Die Brom had dan toch maar meegebouwd aan het beste clubelftal uit de vaderlandse geschiedenis.

Briljant zou de carrière van de woensdag op 76-jarige leeftijd overleden trainer uiteindelijk niet worden. De websites van de meeste clubs waar hij werkzaam is geweest – Vitesse, MVV, PEC Zwolle, Fortuna Sittard, RWD Molenbeek – melden dat de zaken beter gingen toen hij eenmaal weg was, sportief en publicitair. En zijn hoogtepunt zou altijd worden overschaduwd door een half varken. Typerend misschien wel voor de curieuze loopbaan van Cor Brom is het nooit opgeloste mysterie van de vijfduizend gulden die hij zich in de zomer van 1979 had laten toestoppen. Na een seizoen waarin het zo lekker was gegaan – Ajax landskampioen en bekerwinnaar onder hoofdtrainer Brom – struikelde hij over een zak met geld, een paard en de helft van een tot karbonades en schnitzels verknipt varken. Dat zou Brom hebben geëist van een amateurclub als honorarium voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen het Ajax van Ruud Krol, Simon Tahamata en Tscheu La Ling.

De kwestie was voer voor columnisten, en zelfs de aanzienlijkste van allemaal, Nico Scheepmaker, had moeite de uitleg van Brom te geloven. Het geld had de trainer later aan de spelers willen geven, luidde het excuus, het paard was een privégeschenk aan zijn dochter en die varkenslapjes, nou ja, die waren inderdaad voor hemzelf bedoeld. Het verhaal was even kleurrijk als sneu en wat er ook van waar was: Brom kon al snel na de zomer inpakken. Bekneld tussen de oude voorzitter (Jaap van Praag) die hem had aangesteld en de nieuwe (Ton Harmsen) die hem niet mocht: de klassieke en alom gevreesde wurghouding voor trainers.

Gelukkig werd Cor Brom in zijn nadagen nog kampioen – met de A1 junioren van Fortuna Sittard. Wat zal die Brom de jonge knapen in Limburg mooie verhalen hebben verteld over het profvoetbal, over onbetrouwbare voorzitters en journalisten. Waarna hij zich, geveld door de ziekte van Parkinson, liet vereeuwigen door een beeldhouwer. Je ziet een trotse, verweerde kop: volmaakt geschikt voor een trainer met legendarische successen.

    • Auke Kok