Empathie komt vanzelf

Anton Koolhaas wist zich te ontwikkelen tot uniek representant van andere biologische soorten, zo blijkt uit Wiel Kusters’ waardevolle boek Koolhaas’ dieren (Vantilt, €19,95), aldus L.H. Wiener. ‘In zijn voorwoord benadrukt Kusters dat zijn boek geen empirische studie is over invloeden die Koolhaas vanuit de biologie zou hebben ondergaan, maar om een beter zicht te krijgen op de persoonlijke „levensleer” die in Koolhaas’ oeuvre besloten ligt. Deze levensleer komt neer op het besef dat leven en dood één onverbrekelijk geheel vormen, waarbij de dreiging van de onvermijdelijke dood de zegening van het ontloken leven haast op een cynische wijze overheerst.

Kenmerkend voor de verhalen van Koolhaas is volgens Kusters dat hij als een menselijke, maar tevens tot een „Koolhaas-dier” gemetamorfoseerde auteur, organisch functioneert binnen een verhaal, waarbij zowel dierlijke als menselijke personages, alsmede verbeelde dieren, hun specifieke rol spelen. Voor de lezer is identificatie met een van hen niet per se vereist, maar empathie komt meestal vanzelf, al moet men vaak voorbereid zijn op een meedogenloos einde, meestal de dood.’