Arm eraf? Slechts 'n schrammetje

Menig bankier begint op Mohammed Said Al-Sahaf te lijken. Dat was die opgewonden minister van Informatie van Irak, die in april 2003 opgetogen riep dat de strijd tegen de invallende Amerikanen voortvarend verliep. Terwijl achter hem Bagdad in brand stond.

In deze dagen van ongekende onzekerheid en blinde paniek proberen banken en verzekeraars het slechte nieuws zo lang mogelijk uit te stellen. In een reeks van persberichten suggereren ze soms zelfs dat de nood lang niet zo hoog is als door de buitenwereld wordt beweerd.

Neem KBC, de Belgische bank en verzekeraar. Afgelopen vrijdag meldde dit concern doodleuk dat de kapitaals- en depositobasis „zeer stevig” is. Gisterochtend, twee intensieve onderhandelingsdagen later, kondigde KBC een kapitaalinjectie door de Belgische staat aan van 3,5 miljard euro.

Twee weken eerder weersprak de Britse gigant Royal Bank of Scotland in eerste instantie het gerucht dat de bank bij de overheid had aangeklopt voor financiële steun. Een dag later, nadat premier Brown een steunfonds in het leven had geroepen, stelde RBS-topman Fred Goodwin dat plan te verwelkomen en te overwegen eraan mee te doen. Over zijn eigen positie geen woord, terwijl op zijn vertrek al in de Britse media driftig werd gespeculeerd. Vijf dagen later pompte de Britse Treasury 20 miljard pond in RBS. Goodwin ruimde stante pede het veld.

Aegon opereerde aanmerkelijk behoedzamer de afgelopen weken, net als SNS Reaal. Zij vonden allebei het soortgelijke vangnet dat de Nederlandse regering had gespannen, interessant en zeiden deelname eraan te bestuderen. Vanochtend meldde de verzekeraar een kapitaalinjectie van 3 miljard euro te krijgen.

Voorlopige winnaar van de Al-Sahaf-award is onmiskenbaar Jan van Rutte, directeur van Fortis Bank Nederland. Hij verstuurde op 2 oktober zijn clientèle nog een brief waarin hij hen geruststelde. Door de gezamenlijke steunactie door België, Luxemburg en Nederland stond zijn bedrijf er financieel sterker voor „dan ooit tevoren”. Een dag later werd zijn bank noodgedwongen volledig genationaliseerd.

Maar neem het ze eens kwalijk. De negatieve ontwikkelingen verlopen in zo’n angstaanjagend hoog tempo, dat ook bankiers het vaak niet meer weten. Dat kunnen zij dan maar beter toegeven. Door toch allerlei opwekkende boodschappen de wereld in te sturen, moeten zij niet vreemd opkijken dat het vertrouwen bij klanten en beleggers bij lange na nog niet is hersteld.

Het maakt het raadspelletje welke bank en/of verzekeraar de volgende patiënt voor het infuus is, wel een stuk makkelijker.

Philip de Witt Wijnen