Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Politiek

De actualiteitenrubrieken van voorzitter Hagoort

Moet Nova meer op De Telegraaf gaan lijken?

Volgens mij doen ze al een poosje aardig hun best. Maar moet ’t nóg erger?

Ja, adviseert Henk Hagoort, voormalig directeur van de Evangelische Omroep, maar sinds 1 juni 2008 voorzitter van het bestuur van de Publieke Omroep. Actualiteitenrubrieken als Nova, Netwerk en EenVandaag moeten zich ‘meer inspannen om ook Telegraaflezers en mensen die op Wilders of Verdonk stemmen te bedienen.’

Het zal wel toeval zijn, maar het was de derde keer in anderhalve week dat een protestants-christelijke autoriteit een hoog woord voerde over netelige zaken in politiek en samenleving.

Eerst las ik over Esmé Wiegman- van Meppelen Scheppink, die we ons nog herinneren van het debat over embryoselectie. Nu is ze opnieuw bezeerd, en weer door een mevrouw van de Partij van de Arbeid. Die was onlangs met de abortusboot meegereisd naar Valencia, en had in een toespraak de Spanjaarden gegispt omdat ze de abortus nog steeds verbieden. Bovendien riep ze het kabinet op om te bevorderen dat de Nederlandse richtlijnen snel Europees beleid werden.

Esmé wierp tegen: ‘Het neigt naar verregaande bemoeizucht dat een Kamerlid abortus, een kwestie waar wij grote moeite mee hebben, over de grens wil brengen’.

Maar wat was nou het probleem? Dat die PvdA-mevrouw de Nederlandse abortuspraktijk naar Spanje wilde exporteren (zoals de christenen altijd graag bijbels hebben gesmokkeld naar de voormalige Sovjet Unie), of dat het om een exportartikel ging waar mevrouw Wiegman en de haren ‘grote moeite mee hebben’?

Onduidelijk.

Net zo onduidelijk als dat gedoe met Sander Chan, politicoloog, bestuurslid van de Amsterdamse afdeling van de ChristenUnie, en homoseksueel. Moest hij eerst van zijn tegennatuurlijkheid (zie ook Rom. 1:27) worden genezen om zijn functie binnen de partij van Rouvoet te mogen behouden? Om het vraagstuk klein te krijgen werd een commissie-Cnossen ingesteld, maar die kwam niet verder dan opmerkingen over de ‘geloofwaardigheid’ van de homoseksuele patiënt. En toen Chan nergens in het eindrapport een uitsprak over een eventuele homseksuele praktijk had gevonden, legde hij z’n bestuurslidmaatschap neer met de boodschap: ‘Ik heb nu geen relatie, maar ik sluit niet uit dat ik er een krijg, en niemand kan me vertellen of het van Rouvoet mag’. Ik zou ook geen moment hebben geaarzeld als ik had moeten kiezen tussen een mogelijke relatie en de ChristenUnie.

En nu hebben we dus die Hagoort, met z’n richtlijnen voor de actualiteitenrubrieken. Daar heeft hij weliswaar net zo weinig over te vertellen als Esmé Wiegman over de ideeën van een mevrouw van de PvdA, of als Janco Cnossen over de seksuele gebruiken van Sander Chan, maar dat geeft de voorzitter ook grif toe: ‘Ik wil me niet met de inhoud van de rubrieken bemoeien’, liet hij weten, ‘ik wil alleen maar een discussie aanzwengelen’.

Zo begint het altijd. Henk heeft net zo’n prettig, open, algemeen-modern, vertrouwenwekkend voorkomen als EO-presentator Arie Boomsma die van evangelische blijheid geen seconde z’n lachen kan inhouden, en die op aspirant-leden werkt als de beat-mis ooit op twijfelende jonge katholieken. Het is het soort mensen met wie je graag in een aanzwengelende discussie treedt, en met wie je het na een half uurtje praten eens bent dat veel meer mensen naar Hart van Nederland (SBS) of RTL Boulevard kijken dan naar Nova.

Maar wat doen we er aan?

Henk zal ons een heldere strategie voorleggen. We proberen de kijker er toe te verleiden Hart van Nederland te ruilen voor Nova. En als dat niet is gelukt, hebben we als alternatief altijd nog het omgekeerde. Zo gaat het toch in poldermodellen?

De actualiteitenrubrieken van voorzitter Hagoort zullen steeds meer op De Telegraaf gaan lijken.