Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Cello Biënnale nu al een enorm succes

De Tweede Amsterdamse Cello Biënnale is al het grootste cellofestival ter wereld. „Zelfs nog zonder Dvorák, Elgar, Lalo, Saint-Saëns en Prokofjev .”

Het Mega Kinder Cello Orkest Foto NRC Handelsblad, Maurice Boyer Cello Biennale Kinderen repeteren in het BIMhuis voor een cello-concert Foto NRC H'Blad Maurice Boyer 18-10-2008
Het Mega Kinder Cello Orkest Foto NRC Handelsblad, Maurice Boyer Cello Biennale Kinderen repeteren in het BIMhuis voor een cello-concert Foto NRC H'Blad Maurice Boyer 18-10-2008 Boyer, Maurice

Met een ferme cellostreek opende de jarige burgemeester Job Cohen zaterdag in het Muziekgebouw aan ’t IJ de tweede Amsterdamse Cello Biënnale, nu al een succes vanwege de veelzijdige programmering en de grote publieke belangstelling.

Met Poppers Polonaise de Concert gaven de twaalf cellisten van Valter Despaij’s ‘Cellomania’ de opmaat tot het openingsconcert, waarop meteen drie celloconcerten klonken. Joris van den Berg, winnaar van het Nationaal Celloconcours tijdens de eerste editie van het festival in 2006, speelde met elan het onbekende Eerste celloconcert van Milhaud, alert begeleid door het Symfonieorkest van Vlaanderen o.l.v. Etienne Siebens. Quirine Viersen liet zich van haar meest virtuoze kant horen in het Eerste celloconcert van Vieuxtemps. En Jean-Guihen Queyras hypnotiseerde met zijn ‘objectieve’ benadering van het mysterieuze celloconcert ‘Tout un Monde Lointain’ van Dutilleux.

Vrijdag begon al het Nationaal Celloconcours en zaterdagmiddag gaf het Mega Kinder Cello Orkest, waarvoor 160 jonge cellisten uit het hele land zich hadden aangemeld, een zoevende uitvoering van Garcia’s Bagatellen en de Hongaarse Dans van Kozlowski. Tijdens de oerdegelijke repetitie o.l.v. Dries de Munnik sneuvelde slechts één driekwart cello.

Volgens Maarten Mostert, initiatiefnemer en artistiek directeur van het nu al grootste cellofestival ter wereld, is de Amsterdamse Cello Biënnale strikt genomen niet nodig. „Wij cellisten zijn niet zieliger dan violisten, er is genoeg voor ons geschreven. In de programmering ben ik nog niet eens toegekomen aan de grote celloconcerten van Dvorák, Elgar, Saint-Saëns, Lalo en Prokofjev.

„Ik kan nog jaren vooruit, want de cello is een veelzijdig instrument en er zijn heel veel goede cellisten. Mijn streven is zoveel mogelijk muzikale stijlen en benaderingen van de cello aan bod te laten komen. De Cello Biënnale is een festival voor nieuwsgierigen.”

Traditiegetrouw opent het festival dagelijks om half tien met één van de zes solosuites van Bach. De Franse cellist Christophe Coin speelde zondag de Derde suite en verpakte zijn vloeiende authentieke benadering in warm-romantische zangerigheid. Nieuw zijn de Take Five concerten om vijf uur ’s middags, waarin improvisatie, nieuwe genres, stijlen en technieken aan bod komen. De Belgische avonturier Arne Deforce bestreed op zijn cello de monsters in Kottos van Xenakis met Yutaka Oya op keyboard, en produceerde ijzingwekkende klanken in werken van Berio, Saariaho en Harvey.

De eerste masterclasses van de Cello Biënnale werden gegeven door Gary Hoffman en Roel Dieltiens, waarbij zowel de basistechniek als de betekenis van de muziek aan bod kwamen.

Intussen kon men dwalen langs stands met stokken en instrumenten, en bijzondere cello-opnames van wijlen Tibor de Machula tot de barokcellist Jacob Klein, of zich verdiepen in Alexander-techniek tegen blessures, luisteren naar de boeiende dialoog van cellist Karel Bredenhorst met zijn laptop, kijken naar het toneelstuk De Tourte Broers over strijkstokken, zich vermaken met de dagelijkse coterieën van Anner Bijlsma, of films bekijken over Boccherini en aanverwante cellozaken.

Verrassend was het kleurrijke optreden van de Siciliaanse cellist en componist Giovanni Sollima en zijn vrouw Monika Leskovar, die in geestdriftige dialogen met het Nederlands Jeugd Strijkorkest o.l.v. Bas Wiegers samen de rauwe Nederlandse première gaven van zijn When We Were Trees, na een geanimeerde wereldpremière van Encore van Paul Stouthamer.

Onvergetelijk waren de ‘bloedbroeders’ Godfried Hoogeveen en Nathaniel Rosen, ooit student van de legendarische Piatigorsky. Met onnavolgbare humor kreeg de tussen waanzin en genialiteit laverende Rosen de zaal aan het lachen en soms bijna aan het huilen.

Cello Biënnale: t/m 25/10. Info: www.amsterdamsecellobiennale.nl