Route van de roem

Champagne nippen en vóór twaalf uur naar huis. Societyregels volgens Katherine Kennedy.

Katherine Kennedy Foto Washingtonian Chris Leaman
Katherine Kennedy Foto Washingtonian Chris Leaman Leaman, Chris

Nog maar drie jaar geleden wankelde Katherine Kennedy (23), vers uit Californië, op haar stilettohakken door de sneeuw van Washington, voor een toelatingsgesprek op de Georgetown Universiteit. Nu zamelt ze ongeveer twintigduizend dollar per week in voor goede doelen. De herfst is in Washington het jaargetijde van de liefdadigheidbals. Achttien van die evenementen hebben dit jaar Katherine Kennedy in het organisatiecomité.

Zij is de It girl – de societyprinses – van de Georgetown-scene. Georgetown, de oudste en chique wijk van Washington, is niet zo progressief als de topjournalisten je doen denken, die er in Europees aandoende bakstenen herenhuizen wonen. „Washington is Democratisch”, zegt Katherine. „Alleen Georgetown is Republikeins.”

Katherine Kennedy, die zichzelf „fiscaal conservatief” noemt, voelde zich er drie jaar geleden meteen thuis. In Georgetown wonen veel twintigers die met geld zijn opgegroeid. Zij was vastbesloten naam te maken op een plek waar niemand haar vader kende, de steenrijke president-directeur van een softwarebedrijf in Silicon Valley.

Katherine Kennedy, nu op stilettohakken in een Starbucks op M Street, kan je alles vertellen over het rijke kind-syndroom. „Mijn broer van 26 lijdt er meer aan dan ik. Die wil in de voetsporen van mijn vader treden, maar weet niet hoe. Hij is nu een serieuze advocaat bij PriceWaterhouseCoopers. Maar voor mijn vader is dat natuurlijk niet echt interessant.”

Daarom, zegt Katherine Kennedy, koos zij na haar rechtenstudie niet voor de baan die ze kreeg aangeboden op een advocatenkantoor, maar voor de route van de roem. Als je zo mooi bent als zij, dan is dat in ‘het Hollywood voor lelijke mensen’, zoals Washingtonians de stad graag noemen, ook stukken efficiënter.

Nu houdt ze als organisatrice van liefdadigheidsevenementen soms besprekingen met zes president-directeuren tegelijk. En dan belt ze haar vader. „En dan zegt hij: Wauw!”

Een liefdadigheidsbal regelen komt vooral neer op het mobiliseren van glamourbladen zoals Washington Life. „DC is vol alpha-types. Veel mensen komen naar een evenement als ze weten dat ze op de foto kunnen.”

Onder haar vrienden zijn de eigenaren van de beste restaurants rond K Street, waar de lobbyisten en denktanks zitten. Die kopen de laatste tijd nieuwe panden om uit te breiden, vertelt ze. Iedereen verheugt zich op president Obama, van wie verwacht wordt dat hij veel Hollywood-glamour in zijn kielzog zal meeslepen. „Maar ook de McCains zijn al een hele verbetering.” Bush en Cheney gingen nooit uit.

Het societyleven van de oudere Washingtonians, de politici, journalisten en diplomaten, bestond al grotendeels uit liefdadigheid: wie betaalt, mag naar binnen. Het heeft nu een opvallend gevolg in het uitgaansleven van de rijkste twintigers van Georgetown. Ook zij bezoeken nauwelijks nog gewoon een bar, zoals in de dagen dat je de Bush-tweeling Jenna en Barbara kon aantreffen in Town Hall op Wisconsin Avenue. Tegenwoordig gaan ze pas uit als iemand uit eigen gelederen daar een liefdadigheidsavond organiseert. Beter gezegd: de vrouwelijke jonge elite organiseert die avonden, met namen als ‘Mode tegen armoede’, waarvoor de bezoekers toegang moeten betalen. De mannelijke jonge elite in Ralph Lauren poloshirts en madras broeken drinkt daar volgens uitgaanspatroon-oude stijl dan alsnog te veel en probeert de rijke meisjes in designerjurken op al even traditionele wijze het bed in te slepen.

Nieuw is dan weer dat dit allemaal wordt bijgehouden op de exclusieve netwerkwebsite Late Night Shots, waar je alleen op uitnodiging toegang krijgt. Het brutale stadsblad Washington City Paper drong er vorig jaar door en noteerde hoe de mannen er de vrouwen rubriceren. En de vrouwen de vrouwen. In die leeuwenkuil blijft Katherine Kennnedy wonderbaarlijk onaangetast: begeerd door allen, door niemand bezeten, zegt nooit iets onaardigs en heeft een forse invloed op de liefdadigheidshonger van haar vrouwelijke leeftijdgenoten, die al die aandacht ook willen.

Hoe ze het doet? „Ik kom alleen om te netwerken. Ik ga altijd voor twaalf uur naar huis. En ik drink niet. Ik nip alleen champagne.” Dat is genoeg, zegt ze. Een meisje mag zich eenvoudig nooit laten gaan. Dat is regel één in Washington.

Ja, er is wel wat jaloezie en kritiek. Ze heeft te veel goede doelen tegelijk. Ze kan niet kiezen. „Dus ik probeer me nu enigszins op de kinderkanker te focussen”, zegt Katherine Kennedy. Maar ze kan geen nee zeggen.

Ook niet tegen de televisiezender Lifetime, die haar vroeg voor een in Washington spelende reality-televisieserie met de naam ‘Blonde Liefdadigheids Mafia’. Als ik haar spreek zitten de draaidagen er bijna op en schrijft The Washington Post al opgetogen over camera’s die achter Katherine aan op gala’s verschijnen en over vriendinnen van Katherine die „huilend” van het toneel verdwijnen tijdens de opnames. De producenten van de serie maakten eerder de reality-soap ‘The Simple Life’ rond Paris Hilton. Maar dit wordt geen serie over verwende, te rijke meisjes, houdt Katherine Kennedy blijmoedig vol. Zij zal, behalve zichzelf, ook goede doelen blijven aanprijzen.