In Beeld

De Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger, Carla Bruni en haar echtgenoot, de Franse president Nicolas Sarkozy in New York, VS, 23 september 2008 Foto Getty Images, AFP (R to L) French President Nicolas Sarkozy, wife Carla Bruni Sarkozy and former Secretary of State Henry Kissinger attend the 2008 Appeal of Conscience Foundation awards dinner at the Waldorf-Astoria hotel September 23, 2008 in New York City. Sarkozy was presented with the Appeal of Conscience World Statesman Award for "his leadership in advancing freedom, tolerance and inter-religious understanding." Mario Tama/Getty Images/AFP == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY ==
De Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger, Carla Bruni en haar echtgenoot, de Franse president Nicolas Sarkozy in New York, VS, 23 september 2008 Foto Getty Images, AFP (R to L) French President Nicolas Sarkozy, wife Carla Bruni Sarkozy and former Secretary of State Henry Kissinger attend the 2008 Appeal of Conscience Foundation awards dinner at the Waldorf-Astoria hotel September 23, 2008 in New York City. Sarkozy was presented with the Appeal of Conscience World Statesman Award for "his leadership in advancing freedom, tolerance and inter-religious understanding." Mario Tama/Getty Images/AFP == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == AFP

Maken goede foto’s niet vooral nieuwsgierig naar wat ze niet tonen? Met andere woorden: wat ging hieraan vooraf? Waarom zit de oude staatsman er zo murwgeslagen bij? Vietnam destijds, toen de Oostwest-verhoudingen, geopolitiek in het algemeen: stel een vraag en hij heeft er een antwoord op. Dit is geheel andere koek. Heeft zijn tafelgenote hem zojuist op de vingers getikt? Wellicht letterlijk? Of heeft ze hem in het oor gefluisterd dat hij er nog best zijn mag? Met dat kostelijke Franse accent? In dat laatste geval is hij niet murwgeslagen, maar bevangen door schrik & verwarring. Wat mag dit beduiden, vraagt hij zich af, nee, raast er door zijn hoofd. Is dit complimenteus of misplaatst? Moet hij blij zijn of boos? Is die vrouw wat de Fransen zo mooi une allumeuse noemen? Of is ze oprecht? Een kind dat de wereld onbevangen tegemoet treedt? Allemachtig, al die vragen, dat dit hem nog moet overkomen op zijn leeftijd. Of is het: dat hem dit nog mag overkomen? Zie je, hij komt er niet uit, dat is het ’m juist. Nu ja, gezicht in de plooi maar, dat is altijd het beste. En niet opzij kijken, want nu is ze weer met haar man bezig.

Klik, de foto wordt genomen. De flirt! Zelfs haar eigen man heeft er niet van terug! Ook staatsman, hij is in goed gezelschap. En zie, die wordt óók een jongetje, met een geschaafde knie. Kusje erop,het is niks, ga maar weer spelen. Ja, maar dat wil hij helemaal niet. Hij wil zich laten troosten, heerlijk, die koestering, dat je geborgen weten. De boze wereld buitensluiten, er geen deel meer van uitmaken, al zit je ermee aan tafel. Is dit nu onbeschaamd of ontwapenend? Weer die vragen zonder antwoord. Dat is wat schoonheid doet: verwarring zaaien. Schoonheid én eenvoud, trouwens, van die onberingde hand, die sieraadloze arm. Ze maken ons, staatsmannen, sprakeloos.

Pieter Kottman