Een dressoir als tijdloos unicum

Een dressoir dat grote bedrijven graag zouden willen kopiëren Foto’s Wim Daneels de Aankoop/het Erfstuk : dressoir van Frank & Willemijn Hiemstra
Een dressoir dat grote bedrijven graag zouden willen kopiëren Foto’s Wim Daneels de Aankoop/het Erfstuk : dressoir van Frank & Willemijn Hiemstra WDK;Daneels, Wim

Frank Hiemstra (68) erfde het dressoir dat zijn vader zelf had ontworpen: een uniek en vooroorlogs ontwerp dat in de ontvangstkamer prijkte van de inmiddels overleden ontwerper.

U had een artistieke vader?

„Hij was afgestudeerd aan de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, maar liet zich meesleuren door de maalstroom van het leven. Hij trouwde op jonge leeftijd en besloot zich te richten op het ontwerpen van meubelen, interieurs en lampen. Toen hij in de crisisjaren een paar duizend gulden kreeg van zijn tante – een vermogen in die tijd – startte hij met zijn zwager een eigen zaak in verlichting en inrichting.”

Hij was behalve ontwerper ook ondernemer?

„Ze begonnen in mijn ouderlijk huis. In de achterkamer werd altijd getekend, want, zo zei mijn vader altijd, zonder tekening maak je niets. In de voorkamer ontvingen ze klanten. Die kamer was geheel ontworpen door mijn vader, inclusief alle meubels en verlichting. En daar stond ook dit dressoir.”

En dit is een art-deco-ontwerp?

„Het grappige is dat mensen die vijftien jaar later bij mijn vader aan huis kwamen, nog steeds zeiden dat het zo’n moderne kamer was. En vooral deze kast is uniek van design. In die tijd waren dressoirkasten hoog. Mijn vader besloot een lage variant te maken, met een vitrine in het centrum van het meubel. De houtsoort die hij gebruikt heeft is berken, in principe een inferieure houtsoort. Daarnaast heeft hij coromandel in de kast verwerkt, een type ebbenhout. Het meubel wordt bijeen gehouden door een zware glasplaat met kwartronde hoeken.”

Is het een kostbare kast?

„Tegenwoordig is hij duizenden euro’s waard, maar voor ons is hij onbetaalbaar. Dit is een unicum. Nadat de kast op een expositie in Den Haag had gestaan, wilden grote bedrijven, zoals de beroemde – en in de oorlog foute – meubelfabriek Pander, deze kopiëren.”

Uw vader moet beroemd geweest zijn?

„De lampen van Hiemstra zijn nog steeds modern van uitstraling. Hij gebruikte veel metaal. Het was een eigenwijze man. Zo had hij een staande lamp ontworpen die snel omviel omdat de voet te klein was. Denk maar niet dat hij die aanpaste. Dat hoorde niet bij het ontwerp.”

Wanneer erfde u de kast?

„Een jaar voor hij overleed. Ik was de enige van zijn drie zoons die een huis had waar het paste. Alleen besloot mijn werkgever mij en mijn vrouw kort daarna uit te zenden naar Japan. Mijn vader heeft toen nog een houten reiskist gemaakt waar de kast precies in paste. Daarna is die kist nog met ons meegegaan naar Canada, Amerika en tot slot naar België waar we nu wonen. Het dressoir heeft alle verhuizingen overleefd.”

Had u zelf artistieke aspiraties?

„Dat is een droevig verhaal. Als middelste van drie broers was ik de enige zonder artistiek talent. Dacht ik. Zij konden goed tekenen, ik kon goed rekenen. Uiteindelijk bleek ik creatiever te zijn dan ik vermoedde. Ik heb in Japan ‘Made in Europe’-producten verkocht. Daar is behoorlijk wat inventiviteit voor nodig.”

Willemijn van Benthem