De wereld mag Zimbabwe nu niet alleen laten

Het commentaar in deze krant van 18 september `Duivels pact in Harare` is nogal kort door de bocht. Ik was in Harare aanwezig bij de memorabele ondertekening van de overeenkomst. Mugabe zette zijn handtekening onder een overeenkomst voor het einde van de eenpartijstaat. Hoewel het vanuit democratisch oogpunt natuurlijk volstrekt onacceptabel is dat Mugabe nog altijd president blijft, heeft hij met de ondertekening in zekere zin toch zijn kop in de strop gestoken. Door interne verscheurdheid binnen Mugabe`s partij ZANU(PF) zou zijn machtsbasis snel kunnen afbrokkelen.

Het zou niet goed zijn nu aan de kant te blijven staan onder het motto `Vrede? Eerst zien, dan geloven`, want dan zou deze opening snel verloren kunnen gaan.

Natuurlijk moeten de gerichte sancties nog niet worden opgeheven, maar gekoppeld worden aan herstel van de rechtstaat, de berechting van de verantwoordelijken voor het politieke geweld, en het nakomen van de afspraken voor een nieuwe grondwet.

Maar ook is het moment gekomen voor een aantal gerichte positieve maatregelen ter ondersteuning van de noodlijdende Zimbabwaanse bevolking en ter verankering van het veranderingsproces. Gerichte ondersteuning zou de volgende vier punten moeten omvatten:

Absolute prioriteit is voedsel en medische hulp voor de bevolking, samen met zaden en kunstmest voor het plantseizoen dat begin oktober begint.

Steun aan het politieke veranderingsproces, met name de totstandkoming van de nieuwe grondwet, depolitisering van leger en politie, en steun aan onafhankelijke media.

Maatregelen ter stabilisatie van de Zimbabwaanse dollar en de Zimbabwaanse economie.

Snelle inschakeling en bevordering van terugkeer van de vele Zimbabwanen in de diaspora.

De Zimbabwaanse partner van het NIMD, het Zimbabwe Instituut, heeft de afgelopen anderhalf jaar de onderhandelingen ondersteund die tot de doorbraak in de politieke impasse in Zimbabwe heeft geleid.