Bruidspaartjes en Vivaldi

(Illustratie Wendy Panders)
(Illustratie Wendy Panders) Panders, Wendy

Je hoeft in Moskou vaak maar een half uurtje in de metro te zitten om te kunnen ontsnappen aan de energie vretende hectiek van die wereldstad. Zo stap ik zelf vaak uit op de halte Rjazanboulevard om na een wandeling van een paar kilometer tussen mistroostige flatgebouwen bij het achttiende-eeuwse landgoed verzeild te raken dat graaf Boris Sjeremetjev in 1715 van tsaar Peter de Grote kreeg als beloning voor zijn rol in de Slag bij Poltava.

Ik ben er graag, al was het alleen maar om in het omliggende park en bij de grote vijver naar de talloze gewone Russen te kijken die hun kinderen uitlaten of op een bankje een boek zitten te lezen. Nog leuker zijn de bruidspaartjes die zich er in de Franse tuin laten fotograferen door complete foto- en videoteams. De huwelijken duren in Rusland weliswaar kort, maar eenmaal op beeld vastgelegd kun je na je scheiding nog jaren van die gelukkigste dag nagenieten. Let vooral op de gezichten van de bruidegom, die er in de meeste gevallen totaal geen zin in lijkt te hebben zich nu te binden en een gezin te moeten stichten.

Binnen de hekken van het landgoed is het een soort achttiende eeuwse huizententoonstelling. Koeskovo dankt dit aan graaf Boris’ zoon Pjotr, die het landgoed verrijkte met een neoclassicistisch houten paleis in een Franse tuin, een oranjerie (dat tegenwoordig een keramiekmuseum bevat), een paviljoen dat is ingericht als een zeemeerminnengrot, een Hollands huis, een Italiaans huis en een Zwitserse blokhut. Hij kon die bouw financieren dankzij het fortuin dat hij van zijn vader erfde (200.000 lijfeigenen) en het vermogen van zijn vrouw, die de getalenteerde lijfeigenenarchitecten Fjodor Argoenov en Aleksej Mironov inbracht. In die tijd waren lijfeigenen wel vaker genieën, die ter meerdere glorie van hun heer en meester hun talenten konden manifesteren.

Na graaf Pjotrs dood raakte het landgoed in verval, want zijn zoon Nikolaj gaf de voorkeur aan het landgoed Ostankino in het noorden van Moskou, waar hij een heus, met fresco’s beschilderd theater bouwde met een schitterende akoestiek. Ook dat landgoed is een aanrader.

Het elegante, roze geverfde houten paleisje van Koeskovo is om verliefd op te worden. ’s Zomers worden in de grote balzaal concerten gegeven, die extra bijzonder zijn doordat er geen elektriciteit is, waardoor je je tijdens de ondergaande zon even in de achttiende eeuw waant. Portretten van de verschillende generaties eigenaars omringen je terwijl je naar Bach en Vivaldi luistert.

Ik ben er van de zomer een paar keer geweest. Terwijl in de grote zaal een Russisch kamerorkest speelde, waaide door de openstaande deuren een verfrissend briesje naar binnen. De Sjeremetjevs keken vanuit hun vergulde lijsten aan de muur instemmend toe.

Michel Krielaars

Open: woe-zon, van half april tot half oktober 10-18u, half oktober-half april 10-16u. Kaartjes bij de kassa aan het hek.