Opinie

Rare Lente

Youp

Dus je zit rustig in je krantje te lezen over de botsende protonen in de zevenentwintig kilometer lange Zwitserse deeltjesversneller en de eventuele gevolgen van een heuse oerknal als je Amsterdamse balken gaan verzakken. Van de metro kan het niet zijn, denk je nog in je pittoreske wevershuisje aan de Vijzelgracht. Het is tenslotte 2008 en het lijkt je toch sterk dat ze niet in staat zijn een simpel tunneltje onder de stad te graven. Amsterdam is het laatste dorp op de wereld dat een metro krijgt en je gaat er toch van uit dat de Nederlandse ingenieurs alle wereldwijd vergaarde kennis gebruiken om ongelukken te voorkomen. De rest van Europa was overigens voor de Tweede Wereldoorlog al klaar met zijn ondergrondse treintjes. Nee, het moet die deeltjesversneller zijn.

Heerlijke hoofdstad hebben we toch. Kundig bestuurd ook. De enige twee grote musea worden precies tegelijk verbouwd, waardoor de Nachtwacht enkele jaren uitsluitend in een veredelde bezemkast is te bekijken en de moderne kunst van het Stedelijk is weggestopt in een onvindbaar flatje aan het IJ. Dit is alleen te bereiken via desolate zandwoestijnen omdat men er pas een jaar of zes aan de weg werkt. Wil je naar het museum: bouwhelm verplicht. Bij de twee oorspronkelijke musea is geen enkele bouwactiviteit te bespeuren. Voor het inmiddels van binnen gesloopte Rijks zijn ze nog steeds op zoek naar een niet corrupte aannemer zonder prijsafspraken en de maquette van het Stedelijk wordt binnenkort voor de tweede keer gerenoveerd. Ondertussen is het Centraal Station al meer dan tien jaar één groot labyrint van dichtgetimmerde gangen waar je trommelvliezen scheuren door de chronisch beukende drilboren. Het is maar goed dat onze treinen steevast tien minuten te laat vertrekken, zodat je nog een beetje kans maakt om op tijd op het bewuste perron te komen. Loop je het station uit dan zie je door de bouwketen de stad niet meer. Nou ja stad? Het Damrak ligt open, net als het Rokin en de Munt en de Vijzelstraat en het Rembrandtplein en de Amstelstraat en het Waterlooplein* en allemaal niet even, dat je zegt: we zijn een maandje of wat bezig. Nee, jaren. En het grappigste is dat er niks gebeurt. Heel af en toe staan een paar mannen een gat in het wegdek te dichten, maar de volgende dag wordt datzelfde gat weer gegraven. Door andere mannen? Nee hoor, meestal door dezelfde mannen, die je lachend vertellen dat ze het volgende week waarschijnlijk weer dichtgooien. Ze hopen hun werk te houden, maar weten dat niet zeker. Zoals we weten graaft de stad sinds woensdag zelf ook gaten.
„Gelukkig hebben we Ajax nog”, sprak een mistroostige Amsterdammer aan de bar van mijn stamcafé. Dit café is alleen nog met een auto met rupsbanden te bereiken omdat ook hier de straat al tien jaar opgebroken is. Het scheelt de kroeg vijftig procent omzet. Gelukkig kreeg de kroegbaas vorige week bezoek van een ambtenaar die hem een boete oplegde omdat hij een paar vlaggetjes aan zijn pui had hangen. Vlaggetjes die er al dertig jaar hangen. Mogen niet meer. In andere stadsdelen wel, maar in het centrum niet. Geen vlaggetjes aan de pui. En een heuse vlaggetjescontroleur ziet er op toe. Prioriteiten noemen we dat. Zijn reis van de ene kroeg naar de andere duurt ongeveer anderhalf uur op zijn crossmotor.

„En troost zoeken bij een lekkere warme hoer kan ook al niet meer”, mopperde de man die net nog over Ajax begon. Inderdaad. Alle bordelen worden dichtgetimmerd. Als je buiten de deur wil neuken dan moet je als Amsterdammer de provincie in. In Zwartsluis en Staphorst gaat het er tegenwoordig seksueel wilder aan toe dan in de hoofdstad, waar inmiddels al Hells Angels joelend op een springkussen zijn gezien.

„Laat ze maar niet te hard springen”, mopperde de Ajax-man, „je springt zo de metro in en dan zullen ze in Noord toch raar opkijken als er in een keer een paar van die stevige getatoeëerde motorjongens uit de grond komen. Rare lente in september!”

Youp van ’t Hek