Haitink glorieus bij Chicago Orchestra

Bernard Haitink bezocht zaterdag de Bernard Haitink-zaal in het nieuwe Amsterdamse Conservatorium Foto Floren van Olden ==== Amsterdam 6-9-2008 In het nieuwe Amsterdamse conservatorium komt bekende dirigent Bernard Haitink een kijkje nemen. In het conservatorium is ondermeer een zaal naar hem vernoemd die hij komt inspecteren. Foto genomen in Haitink zaal bij afscheid van welkomsorkest Foto Floren van Olden
Bernard Haitink bezocht zaterdag de Bernard Haitink-zaal in het nieuwe Amsterdamse Conservatorium Foto Floren van Olden ==== Amsterdam 6-9-2008 In het nieuwe Amsterdamse conservatorium komt bekende dirigent Bernard Haitink een kijkje nemen. In het conservatorium is ondermeer een zaal naar hem vernoemd die hij komt inspecteren. Foto genomen in Haitink zaal bij afscheid van welkomsorkest Foto Floren van Olden Olden, Floren van

Klassiek Chicago Symphony Orchestra o.l.v. Bernard Haitink m.m.v. Murray Perahia, piano. Gehoord: 5, 6/9 Concertgebouw Amsterdam. BBC Radio 3: 8, 9/9 20.30 uur.

Bernard Haitink is sinds een jaar de ‘eerste dirigent’ van het roemruchte Chicago Symphony Orchestra, ooit het superorkest van Sir Georg Solti. Na het vertrek van Daniel Barenboim loodst Haitink, samen met Pierre Boulez, het orkest door een chefloos tijdperk dat over twee jaar eindigt met het aantreden van Riccardo Muti.

Met twee luid bejubelde concerten presenteerde Haitink dit weekeinde zijn ‘nieuwe’ orkest in zijn ‘oude’ Amsterdamse Concertgebouw. Vandaag en morgen zijn in Londen de Proms aan de beurt, live te horen op Radio 3 van de BBC. De programmering leek een giga-symfonie die twee avonden in beslag nam: de Zesde symfonie van Mahler als een heftige opening, het Pianoconcert nr 24 KV 491 van Mozart als een rustig middendeel en de Vierde symfonie van Sjostakovitsj als een verpletterende finale.

Mahlers morbide Zesde is geen lievelingsmuziek van Haitink: het stuk eindigt met doffe hamerklappen in dood, dood, dood. Het stuk klonk hier wel dubbelzinniger en milder dan ooit. Haitink legde tussen de onverbiddelijk dramatische passages door zoveel mogelijk nadruk op de etherische terugblikken op de vroege symfonieën.

De pianist Murray Perahia, eindelijk af van de problemen met zijn duim, gaf hier zijn eerste Amsterdamse optreden met orkest sinds 2002. Het Chicago Symphony Orchestra was gereduceerd tot kamerorkest en het Pianoconcert nr 24 uit het Figaro-jaar 1786 klonk als een instrumentale opera.

De gelauwerde Mozartvertolker Perahia, dienstbaar, bescheiden en stijlvol als altijd, speelde zijn eigen zeer Mozartiaanse cadensen en excelleerde in het Larghetto: onnavolgbare zwevend van teder naar nog tederder. Dit soort aards speelplezier in hemelse muziek, is wat je in Mozart wilt horen.

De revolutionaire, avant-gardistische en groot bezette Vierde symfonie van Sjostakovitsj, werd eerder dit jaar onder leiding van Haitink al op een cd van het eigen CSO-label gezet. De verbijsterende en fenomenaal intense uitvoering klonk frenetiek, snoeihard, striemend en schrikwekkend. Maar dat bombardement werd ook afgewisseld met de lieflijkste muziek, vogelgekwetter, melancholieke melodiën, het geklip-klop van een paard, citaten uit Mahler en Mozarts Die Zauberflöte en eindigt in vredigheid.

De top-uitvoering was ook een triomf voor de kopersectie van het Chicago Symphony Orchestra, nog steeds de beste ter wereld met nog altijd de sound van Solti.