Zestig jaar

Vijftig lijkt de waterscheiding te zijn voor popartiesten. Althans, zowel Michael Jackson als Madonna, die kort na elkaar die mijlpaal bereikten, viel de nodige aandacht te beurt. Ruim een maand geleden werd Jagger 65, maar dat ging, op een cartoon in deze krant na, bijna onopgemerkt voorbij.

Zo ook de zestigste verjaardag van Grace Jones, eerder dit jaar. Nu is het de laatste jaren zeker op het muzikale vlak rustig rondom dit op Jamaica geboren fenomeen, dat nog wel enige filmrollen op zich nam en zelfs te zien was in de James Bond-film A View To A Kill.

Die connectie is niet het enige dat ze gemeen heeft met Madonna (geen Bond-girl, maar wel leverancier van het titelnummer van Die Another Day). Jones opereerde aanvankelijk in de zelfde New Yorkse disco-scene die, iets later, Madonna voortbracht, en ook zij zette haar uiterlijke verschijning in als uitdrukkingsmiddel. Androgyn als een lantaarnpaal was ze. Met haar blokvormige kapsel droeg ze in de jaren tachtig bij aan geslachtelijke verwarring.

Wat daar op haar zestigste nog van over is, wordt ook uit de clip van haar comeback single Corporate Cannibal niet duidelijk. Zeker, het is onmiskenbaar dat klassieke gezicht met die grimmige trekken. Ze is nog altijd geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, dat maakt Jones in deze nogal abstracte clip goed duidelijk.

We zien haar gezicht in close-up, gefilmd in grofkorrelig zwart-wit. Maar vanaf de kaders doemen steeds vervormingen op. Ook de opmerkelijke schoudervullingen, waarmee ze begin jaren tachtig vergroeid leek, raken digitaal uit het lood geslagen. De details van hoe Jones er op haar zestigste uitziet, blijven ons op die manier onthouden, maar zij is het onmiskenbaar – op net zo’n unheimliche manier als destijds.

Over perspectief gesproken: in de nieuwe clip van The Breeders, een fenomeen uit de jaren negentig, mag de kijker zelf kiezen. In het filmpje bij Walk It Off is te zien hoe de gangen van een zakenman, een fietskoerier en een geheimzinnig type onder een kartonnen doos elkaar kruisen. Het vierde schermpje is voor de bandleden, die lamlendig tegen een muur hangen. De kijker krijgt de versie voorgeschoteld waar de muis blijft hangen. Deze clip is nadrukkelijk voor internet bedoeld, een logische ontwikkeling in een tijd dat de clipkijker vooral online aan zijn trekken moet komen. Op televisie zien we de vier schermen simultaan, en op YouTube en verwante sites trouwens ook. Kijk op http://www.coudal.com/breeders.php voor de interactieve versie.

Jacob Haagsma