Tweeëndertig jaar in een dag

Een goede week voor het Nederlandse bedrijfsleven. Twee alom erkende en gewaardeerde bestuurders werden benoemd op hoge posities. Paul Polman wordt hoogste baas van het Nederlands-Britse voedingsmiddelen- en zeepconcern Unilever. En bij het Frans-Amerikaanse telecomnetwerkbedrijf Alcatel-Lucent komt Ben Verwaayen aan het roer.

Beide heren hebben hun sporen verdiend. Polman bekleedde hoge posities bij Procter & Gamble en Nestlé, in zowel Europa als de Verenigde Staten. Dat is van belang omdat Unilever daar de komende jaren hard aan de slag zal moeten om marktaandeel te behouden.

Verwaayen maakte na een succesvolle loopbaan bij KPN, waarvan hij ooit de telecomtak leidde, de overstap naar het Amerikaanse telecomconcern Lucent. Vervolgens trok hij het noodlijdende British Telecom uit het moeras. Hij werd als dank door koningin Elizabeth in de adelstand verheven. Sir Ben moet nu proberen het gefuseerde Alcatal-Lucent uit een dal te halen.

Je zou dus verwachten dat beleggers enthousiast reageren op de respectievelijke benoemingen. Dat is maar ten dele het geval. De benoeming van Paul Polman leidde tot een formidabele waardestijging van Unilever van 1 miljard pond (1,24 miljard euro) binnen een dag. De komst van Verwaayen naar Parijs leidde tot een tegenovergestelde reactie: de waarde van het toch al kwakkelende bedrijf kelderde in totaal met 410 miljoen euro.

Eerlijk is eerlijk, dat heeft minder met de komst van de nieuwe mannen te maken, en meer met het sentiment waar beide bedrijven toch al in verkeerden. Alcatel-Lucent worstelt sinds de fusie in 2006 met de ontwikkelingen in de telecommarkt. De waarde van het bedrijf halveerde sinds de fusie ruimschoots. Unilever zit in een opwaartse flow: Polmans voorgang Cescau zette succesvol een cultuurverandering in en schrapte rücksichtslos in de merkenportefeuille van het bedrijf.

En toch, een miljard aan waardestijging in één dag is veel, dat weet Verwaayen als geen ander. In de tijd dat hij penvoerder van het verkiezingsprogramma van de VVD het land rond trok, eind 2006, vertelde hij steevast de anekdote hoe hij als BT-topman eens een gesprek had gevoerd met een werknemer die in de ogen van Verwaayen wat geringschattend had gesproken over miljarden. „Weet je wel hoeveel een miljard is?”, vroeg Verwaayen. En hij gaf zelf het antwoord: „Dat is als ik jou vanaf nu, elke seconde één euro geef en ik hou dat bijna 32 jaar vol. Dat is een miljard.”

Zo bezien heeft Verwaayen ruim 13 jaar nodig om de 410 miljoen euro aan waardedaling op de dag van zijn eigen benoeming weer goed te maken.

Egbert Kalse