Opgeluchte hugs

Hoe overleef je met kinderen een écht lange zomervakantie?

Foto Margriet Oostveen
Foto Margriet Oostveen

‘Ik wist dat ik genoeg vakantie had gehad”, grijnst Karin Leuthy, ,,toen ik mezelf, obsceniteiten tegen de muren schreeuwend en aan mijn eigen haar trekkend, in de badkamer opsloot.”

Wie een Amerikaan van zijn goede humeur wil ontdoen, moet beginnen over de zomervakantie.

„Jeremy miste ongeveer een week van een uitermate duur, vooraf betaald kamp”, zegt Amanda Ohlke over haar zoon (6). „Want hij werd er prompt ziek, waarschijnlijk van ‘urine in het zwembad’, volgens de dokter.”

„Zesduizend dollar heeft het ons dit jaar gekost om twee kinderen in een kamp onder te brengen”, zegt Cathy Frankel. En dat was een goedkoper kamp dan dat van Amanda Ohlke.

Loof de Heer, de scholen zijn ook hier weer open. Ouders, vaak met diepe kringen onder de ogen, knuffelen hun kinderen op de speelplaats. En daarna andere ouders. Erg opgeluchte hugs zijn het. Alles okay? Gaat het nog?

De schoolvakantie in Amerika duurt drie maanden. En bijna iedereen werkt fulltime en mag maar twee of drie weken vakantie per jaar opnemen.

In Nederland gaan stemmen op om de zomervakantie van zes weken verder te bekorten – het combineert zo lastig met uw parttime baan. Niet zonder gêne vertelde ik het aan Amerikaanse vrienden en kennissen. Dat ik drie weken achtereen met vakantie ging gold hier al als bijna onfatsoenlijk, maar nu waren the Dutch helemaal gek geworden, redeneerden zij.

Omdat Amerika voor alle behoeften een industrie weet op te zetten, hebben we hier de zomerkampindustrie. De gangbare variant in Washington is het dagkamp. Er zijn dure muziek-, computer-, ballet-, toneel, kunst- of wetenschapskampen, maar de meeste zijn gewoon in buurtclubs, bij de YMCA of in leegstaande scholen en hebben een wekelijks thema (altijd ‘de ruimte’, ‘onze voorvaderen’ of ‘andere culturen/talen/ gebruiken’) .

Dagkampen duren meestal tot drie uur, daarna kunnen werkende ouders hun kinderen nog aanmelden voor een ‘after-camp’. Amanda Ohlke en haar man wrongen zich in „permanent instortende roosters” om hun zoon Jeremy, nu zonder naschoolse opvang, al om drie uur op te kunnen halen – daaruit bestaat voor hun enig kind namelijk het volmaakte zomergeluk. Cathy Frankel gaf haar toch al schaarse vrije dagen op om de kinderen after-camp te besparen. Het kon erger. „Mijn schoonfamilie is joods en woont in New York. In hun kringen is het normaal om je kinderen vier weken non-stop naar een kamp in Maine te sturen. Dat kost mijn schoonzuster dit jaar twintigduizend dollar. En zij werkt niet eens!”

Marianne Eby wilde het, naast haar fulltime baan als consultant, anders doen. Zij bracht haar gezin en een batterij computers naar het strandhuis van haar ouders, liet haar kinderen van 6 en 8 tot middernacht opblijven en hoopte tevergeefs dat ze een gat in de dag zouden slapen. Marianne werkte dus vanaf een uur of zeven ’s ochtends, terwijl de kinderen tekenden en televisie keken en tegen twee uur ’s middags gek dreigden te worden. „Op goede dagen had ik een tiener om ze mee uit fietsen te nemen of koekjes te bakken, op slechte dagen zeurden ze de hele tijd.” Na tweeën ging Marianne met ze naar het strand, deed ze boodschappen, kookte ze, maakte ze het huis schoon. „En aan het einde van de zomer was ik op. Gelukkig konden wij toen nog echt met vakantie.”

Karin Leuthy dacht haar kinderen dit jaar niet naar kamp te hoeven brengen, omdat ze tijdelijk met werken is gestopt. Een misrekening: „Zij sloegen elkaar de hersens in en ik heb ze veertien dagen achter elkaar kipnuggets gegeven en ook vaak gedreigd de My Little Pony’s in stukken te scheuren.”

„Je vergeet de nanny’s”, zegt mijn zoon (6), als ik hem over dit stukje vertel: „De nanny’s, nanny’s, nanny’s en de nanny’s!”

Dat klopt. En als iedereen op kamp of bij een nanny is ondergebracht, is een kamp de enige manier om nog vriendjes te treffen. Mijn zoon ging dus vier weken naar een kampje bij het buurtzwembad, waar hij voor in totaal 800 dollar van negen tot een uur gelukzalig liedjes zong, knutselde en zwom met vriendjes die om de hoek wonen en met wie hij ieder moment voor niets had kunnen spelen – als ze tenminste ooit gewoon thuis zouden zijn.

Nu is het allemaal voorbij en kan ik de krant weer eens van voor tot achter lezen.

Er staat een berichtje in over een bouwvakker en een serveerster uit de suburb Manassas. Ook hun schoolvakantie duurde lang. En toen waren de vrije dagen op, wilde de goedkope babysitter niet meer komen en lieten zij hun kinderen van vier en vijf alleen thuis. Ze zijn gearresteerd, maar ik geloof niet dat het ze werkelijk niet kon schelen. De kelderdeur hadden de ouders dichtgespijkerd. De keukenkastjes met de schoonmaakspullen ook. En de heetwaterkraan was pijnlijk zorgzaam dichtgedraaid.