In Beeld

Country first. Ergens werd het vertaald met: eigen land eerst. Boosaardig, dat betekent het helemaal niet. Het betekent: het vaderland gaat voor alles. Subtiel onderscheid? Helemaal niet. Het gaat niet om het grotere belang van het eigen volk ten opzichte van dat van anderen, maar om de voorrang van het collectief boven het individu. Wat men daarvan ook denkt, eigen land eerst is iets anders.

Levi Johnston omarmt het idee. Daar zit hij, althans. In het gareel. Vaderland en -plicht roepen. Hij dacht aanvankelijk ongetwijfeld straffeloos achter de meidekes aan te kunnen zitten, overigens niet zo’n heel gekke gedachte op zijn leeftijd. En van voorbehoedsmiddelen had hij nooit gehoord; ook niet zo vreemd: zijn aanstaande schoonmoeder, gouverneur van de staat Alaska waar hij woont, is tegen seksuele voorlichting. En tegen abortus, een minstens even belangrijk detail.

„I’ll kick their ass”, schijnt hij nog over de hem opjagende pers geroepen te hebben, in een laatste oprisping van vrijheidsdrang. Daarna is hem de ernst van de situatie ingepeperd. Luister eens hier, boy , het moment leent zich niet voor lusten zonder lasten. De gouverneur van Alaska wil hogerop. Wat je verder ook van plan was met je leven, je wordt vader en, guess what, je gaat trouwen.

Het perspectief is de blazer waard, kennelijk. De drager maakt zich breed en doet mannelijk, alles voor het vaderland. De aanstaande moeder en echtgenote betreurt ook al niks, integendeel. Dit was geen ongelukje, maar bewuste keuze. Sommigen maken die later, zij weet ten minste wat ze wil. Trouwens, ze mag een tiener zijn, zo oogt ze niet.

Het zusje is ook al vroegrijp. Ze beseft dat er gepaaid, contained moet worden. Aai, aai. Alleen boosaardige ogen zien een aai des doods.

Pieter Kottman