Het ongemak van het kantoorleven

Toren C is een absurdistische tv-serie over groteske vrouwenlevens.

Twee actrices spelen 82 typetjes. Ze schreven ook de serie en zijn co-producent.

Meijer (boven)(foto) en Ros (onder) spelen alle rollen in Toren C. Foto’s Herman Poppelaars en Tim Mintiens
Meijer (boven)(foto) en Ros (onder) spelen alle rollen in Toren C. Foto’s Herman Poppelaars en Tim Mintiens Poppelaar, Herman

Een kantoortoren is de voornaamste plek van handeling in de nieuwe absurdistische komedieserie Toren C, die de VPRO vanaf vanavond uitzendt. In het gebouw wordt serieus gewerkt aan de verkoop van een niet nader genoemd ‘product’. Aan het hoofd van de firma staan de strak in mantelpakjes gehulde managers Karin en Chantal.

Daarnaast maken we kennis met: de oerdomme koffiejuffrouw Fréderique, de almaar moedermelk kolvende Els, de wanhopig naar seks hunkerende Debbie en twee grofgebekte vrouwelijke portiers met plaksnorren die doen alsof ze mannen zijn.

Alle 82 vrouwen in de achtdelige serie worden gespeeld door Maike Meijer en Margôt Ros. Ze schreven ook de teksten en waren co-producent van de serie. „In een kantoor wordt altijd enigszins de schijn opgehouden”, zegt Meijer. „Hoe groter die schijn des te interessanter het voor ons wordt. Bij comedy gaat het erom het buitenste laagje eraf te krabben. Als het misgaat, ontstaat de humor waar wij van houden. Het kantoorleven is een dankbare maskerade. Bovendien is het voor veel mensen herkenbaar.”

Ze kozen voor een torenflat als locatie omdat het hun de mogelijkheid bood uiteenlopende sketches te spelen. „Op de achtste verdieping is bijvoorbeeld een manege: simpelweg omdat we een paardenscène hadden”, zegt Ros. „Hetzelfde geldt voor de tandartsenpraktijk. Door de eenheid van plaats kunnen dezelfde mensen van de ene situatie in de andere terechtkomen. Zo hopen we dat je de personages leert kennen.”

Ros en Meijer delen een voorkeur voor Roy Andersson, regisseur van de film Songs from the second floor („Om zijn prachtige beelden die pijn, eenzaamheid en humor kunnen samenbrengen”), en Ulrich Seidl van de film Hundstage („Om zijn intens zwarte humor”). Beiden zijn werkende moeders die hun ambities met de opvoeding van kinderen moeten zien te combineren. De spanning die dat teweeg brengt, vertellen ze, vindt zijn weerslag in scènes in Toren C.

„We weten hoe moeilijk het is om alles elke dag goed te organiseren”, zegt Meijer. „Je wilt er goed uitzien, aan je eigen verwachtingen voldoen en aan die van anderen. Maar je laat onvermijdelijk steken vallen. Daarover gaat het in een aantal scènes.”

Ze noemt als pijnlijke voorbeeld een jonge moeder in de lift „met lekkende borsten”. Dat betekent verlies van decorum, vindt ze. „Voor ons heel herkenbaar. Ons eigen leven is de bron waaruit wij putten. Toren C gaat eigenlijk over vrouwen zoals wijzelf.” Ros vult aan: „Aspecten van al die onzekere vrouwentypetjes zitten ook in ons.”

De vrouw wordt in Toren C niet gespaard; er komen behalve labiele en domme ook hysterische, bikkelharde, gewiekste en oversekste vrouwen voorbij. „Wij gaan verder in wat wij over vrouwen zeggen dan mannen zouden doen”, zegt Ros. Ze haalt een scène aan waarin een tandarts, gespeeld door cabaretier Erik van Muiswinkel, twee Franse meisjes twintig euro geeft. Daarvoor moeten ze, met paardenbitjes in, over de vloer kruipen. Ondertussen zit de tandarts te masturberen. „Dat gaat natuurlijk ver. Als een man zo’n scène schrijft, wordt hij van vrouwonvriendelijkheid beticht”, zegt Ros. „Als vrouw kunnen wij ons meer veroorloven. Ook daarom hopen we dat mannen van onze serie kunnen genieten.”

Meijer zegt dat zo’n scène niet voortkomt uit de behoefte om te provoceren. „We willen het vrouw zijn relativeren door er de spot mee te drijven. Het is mooi meegenomen als dat bevrijdend werkt.”

Ze voegt eraan toe dat ze van slapstick houdt: „Van het simpele Peppie en Kokkie-effect: iemand die uitglijdt en valt, kreten uit een bureaukast, mensen die ineens verdwijnen…”

Ros speelt het liefste slachtoffers. „Vrouwen bij wie het leven niet lukt. We laten graag het ongemak, de pijn zien. Bij al onze typetjes wringt er iets. Onze scènes hebben ook nooit een clou, daar zijn we niet sterk in. We zijn sterk in het tonen van de pijnlijkheid of groteskheid van een menselijke situatie.”

Toren C is iedere vrijdag om 21.55 uur te zien op Ned.3