daarom

De functies in de studentenvereniging, de cum laude in het verschiet, het verlangen me te ontwikkelen als journalist én de naam van een kennis van een vader van een vriend die ook bij de krant scheen te werken – alles stond er keurig in. Toch was het antwoord op mijn brief vrij kort: „De hoofdredacteur heeft geen tijd voor u.”

Wat had ik fout gedaan? Had ik mijn studententijd toch zakelijker moeten plannen? Daar gaat deze bijlage over.

In Leiden was het vaak onderwerp van gesprek. Koos je voor Quintus of toch maar voor Minerva, omdat een netwerk zo belangrijk was? Studeerde je relaxed of deed je je best voor een acht? Werkte je voor veel geld bij de Sinterklaascentrale, of ging je voor een wit voetje bij de prof als student-assistent. Pikte je nog een bijvakje mee voor op het cv?

Een jaar na die eenregelige afwijzing werd ik alsnog aangenomen door diezelfde hoofdredacteur (die zich dat briefje natuurlijk niet meer kon herinneren). En er was eigenlijk maar één ding veranderd. Ik had vier maanden onbezoldigd stage gelopen bij de correspondent in Londen (naast een jaartje studie daar). Het ging hem om dat onbezoldigd. Passie! En om die paar stukken die ik zo in de krant had kunnen krijgen. Vaardigheid!

Nu krijg ik zelf sollicitaties en jemig: een studie, redelijke cijfers en nevenactiviteiten – dat heeft iedereen! Een werkgever is op zoek naar iets extra’s, iets dat antwoord kan geven op die ene belangrijke vraag: voegt de sollicitant waarde toe aan de organisatie? Dat is dus niet dat ene bijvak of die referentie via via. Die van mij bleek trouwens op de drukkerij te werken.

Hans Nijenhuis,

chef redactie nrc.next