Lobbig gedirigeerde historische ‘Sacre’

Klassiek Kölner Akademie o.l.v. Michael Willens. Rameau: suite uit Les Indes galantes, Stravinsky: Le sacre du printemps. Gehoord: 29/8 Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht. Festival Oude Muziek t/m 7/9. Info: oudemuziek.nl.

Met een ‘authentieke’ uitvoering van Stravinsky’s Sacre du Printemps (1913), gespeeld op historische muziekinstrumenten, is gisteren in Utrecht het Festival Oude Muziek geopend. Het ideaal van de oude muziekpraktijk om de muziek precies te laten klinken zoals zij ooit door tijdgenoten werd gehoord, beperkt zich niet meer tot Renaissance en Barok, maar strekt zich inmiddels uit tot het vroege modernisme.

Het is de voorlaatste festivaleditie van directeur Jan Van den Bossche, die in 2009 vertrekt naar het Festival Música Antigua in Barcelona. Zijn programmering lijkt dit jaar alvast een vooroefening voor wat hij dáár gaat doen: onder de noemer ‘Siglos de Oro – Eeuwen van goud’ ligt de nadruk tijdens deze editie op Renaissancepolyfonie van het Iberisch schiereiland.

Vrijwel alle 125 concerten zijn aan dit thema gewijd. Dat juist de opening afweek, heeft praktische oorzaken (een gewijzigd festivalthema onder meer) maar is op zic toe te juichen: voor een primeur als deze hoort het festival principieel plaats te maken.

Het belang van Willens’ wedergeboren Sacre bleef echter wat wetenschappelijk. De bedoelingen waren weliswaar helder: de door het gebruik van darmsnaren veel zachtere strijkersklank maakte veel nieuw detail hoorbaar in de blazers, die overigens niet allemaal op historische instrumenten speelden. Ook de afgemeten, over het geheel relatief kalme tempo’s lieten ruimte voor vele opmerkelijke nuances. Voor wie de gestroomlijnde, overdonderende Sacres van moderne orkesten gewend is, viel er van alles te ontdekken.

Maar juist aan die stroomlijning van het geheel ontbrak het nu. De blazers worstelden eindeloos met hun intonatie, en het hele orkest leek geregeld de tel kwijt te zijn. Willens’ lobbige dirigeerstijl – ook eerder in de wat brave, wollige suite uit Rameaus Les Indes galantes (1735) – bracht eveneens weinig urgentie. Voer voor kenners dus, zeker interessant om eens gehoord te hebben.