Meisjesbloed op een jongensborst op een jongensborst

Marilyn Monroe Foto Douglas Kirkland Kirkland, Douglas

Nietsvermoedend las ik het boek dat George Jacobs, de kamerdienaar van Frank Sinatra, over zijn baas had geschreven. Nietsvermoedend, omdat ik wel sappige anekdotes en spannende details over het leven van The Voice verwachtte, maar niet over Marilyn Monroe, laat staan over menstruatie. Die twee grootheden zijn überhaupt niet in elkaars buurt te verwachten. Marilyn Monroe is witter dan Sneeuwwitje zo wit, zo wit dat ze soms bijna in het leek te verdwijnen. Opgelost in het licht.

Daar past geen bloed bij, geen helder rood en geen bijna zwart. Maar George Jacobs bracht ze toch bij elkaar. Volgens de kamerdienaar sliep Monroe het liefst naakt – zelf zei ze alleen Chanel No 5 in bed te dragen – en betekende naakt bij haar ook dat ze geen tampon in deed als ze ongesteld was. Jacobs moest van Sinatra een oogje op de ster houden, en dus vond hij haar ’s ochtends wel eens in bed, besmeurd met haar eigen bloed.

Het is een beeld dat raakt, dat botst. Monroe is een ster, en zoals bekend, gaan die niet naar de wc en menstrueren ze al helemaal niet.

Ik vond het een vies verhaal, het soort verhaal dat je kunt vertellen om ook aan volwassenen de meisjeskreet ‘iew!’ te ontlokken. Maar een vriend van mij dacht daar anders over. Hij vrijde wel eens met zijn vriendin als ze ongesteld was, en ja, dan raakten hun beider lichamen bedekt met bloed. Rood en zwart op witte ellebogen en billen, op witte lakens en blond haar. Afdrukken van hun liefde op de lakens, meisjesbloed op een jongensborst. Als vampieren zo innig.

Het was een mooi verhaal, maar het bleek uiteindelijk toch thuis te horen in een andere categorie dan ik eigenlijk gehoopt had, de categorie van de passie. De vriend had alleen zo hartstochtelijk tijdens het vloeien van het bloed gevrijd toen hij en zij net verliefd waren. Liefde overwint alles, vooral als het in een hotelkamer gebeurt. Het personeel mag de passie opruimen.

Marilyn Monroe’s verhaal is een vraag: overwint schoonheid alles? Volgens George Jacobs ging ze ook vaak onopgemaakt, in een slonzige jurk, naar het café om te kijken of ze ook zo nog een man kon oppikken. Of Monroe er in besmeurde toestand nog steeds mooi uitzag, vermeldt Jacobs niet. We zullen het met onze eigen verbeelding moeten doen, en dat is in dit geval nog lastiger dan anders, want esthetische voorbeelden zijn er weinig. Er is vast wel een categorie pornografie aan gewijd, maar in de kunsten zijn mooi menstruerende vrouwen schaars. Toiletbezoek is, zeker sinds Pulp Fiction en Eyes Wide Shut, waarin respectievelijk John Travolta grappig poepte en Nicole Kidman betoverend plaste, zo goed als taboe af, menstruatie niet. Maar er moet meer zijn dan horror als Carrie, de film van Brian de Palma waarin het titelpersonage een emmer bloed over zich heen krijgt, en sprookjes als Roodkapje, wier kapje niet voor niets rood is. Meer waarin je dat moois niet hoeft te vermoeden in een of ander symbool, maar het gewoon mag zien.

bianca stigter

Dit is de eerste aflevering van een nieuwe rubriek waarin verschillende auteurs schrijven over persoonlijke fascinaties.
    • Bianca Stigter