Opinie

    • Youp van ’t Hek

Jan Smit

Ik zet de tv aan en zie Jan Smit. Ik pak de afstandbediening en zap hem weg, maar bij het volgende kanaal zie ik weer Jan Smit. Ik vlucht naar een volgende zender en tref zijn zus Monique Smit, van wie ik nog net hoor dat het met haar in Griekenland opgelopen oorontsteking beter gaat en dat ze een nieuwe plaat heeft opgenomen. Ik zap angstig verder en tref de vriendin van Jan Smit, die vertelt wat het betekent om de vriendin van Jan Smit te zijn. Een kanaal verderop zie ik Jan Smit weer. Hij houdt een platina cd omhoog.

Ik gooi de tv uit en pak een krant. Binnen twee pagina’s sta ik oog in oog met Jan Smit, die vertelt dat hij een nieuwe plaat heeft en dat hij van zijn vriendin houdt en een tatoeage heeft. Ik schiet naar een ander dagblad en lees dat Jan Smit en zijn vriendin een huis in Volendam hebben laten bouwen en dat ze daar gauw in hopen te trekken. Er stoppen al bussen bij het huis. Honderden debielen kijken naar een huis in aanbouw waar over een aantal maanden Jan Smit en zijn vriendin in gaan wonen. Ik pak een andere krant en zie Jan weer. Ik besluit een boodschap te gaan doen, gooi in de auto de radio aan en val in een interview met Jan Smit. Hij gaat zijn meisje zeker ten huwelijk vragen, maar nu nog niet. Ik mag toch wel hopen dat er, als het zo ver is, een camera bij zal zijn.

Volgens mij deed onze Wibi dat ook ooit. Midden in het Concertgebouw zelfs. Tijdens een recital. En zijn vriendin wist zogenaamd van niks. De huwelijksreis naar Disneyland werd door een roddelblad betaald en hij had elke nacht eerst seks met Mickey Mouse en pas daarna met die mevrouw van hem.

Ik probeer mij een Jan Smitloze dag te heugen en dat lukt me niet. Volgens mij dwarrelt de man al jaren dag in dag uit over het scherm. Los van de vraag of zijn publiek daar op een gegeven moment niet doodmoe van wordt, vraag ik me af hoe het met die jongen zelf is. Kan hij nog zonder camera? Of hij zich nou met wat vrienden langs droevige Spaanse campings zingt of dat hij optreedt voor een veehal vol Duitse bejaarden, er is een cameraploeg bij. Niks is het kereltje te dol.

Ik heb hem het laatste half jaar zien douchen, ik zag hem in de kleedkamer, ik zag hem eten, drinken, slapen, wakker worden en ik zag het telkens zappend. Het zijn geen programma’s waar ik eens even lekker voor ga zitten. Je zal toch in de omgeving van die jongen leven. Dan moet je dus ook steeds op de TROS. Op zijn verjaardag moet je je langs drie cameraploegen wurmen eer je hem spontaan een cadeautje kan geven.

Nou heb ik de indruk dat zijn omgeving er geen enkel bezwaar tegen heeft. Die vinden het volstrekt normaal. Jan is beroemd dus moet alles van Jan op tv. Anders ben je niet beroemd.

Ik tik dit stukje uit verbazing. Waarom willen we dit? En met we bedoel ik Jan, de televisiebazen en zijn publiek. Waarom de hele dag Jan Smit, die niets anders doet dan Jan Smit zijn. Geen grote uitspraken, geen rare gedachten, geen enkele wending, helemaal niks. Zijn reet afvegen zie je nog niet, maar het doortrekken van de wc hoor je wel. En terwijl ik dit tik gaat mijn telefoon. De AVRO. Of ze me zondagavond mogen komen filmen als ik naar Studio Sport kijk. Ik heb me nogal sterk gemaakt voor het zogenaamde bord op schoot en nou lijkt het Een Vandaag leuk om mij te volgen als ik….

Voor wie is dit leuk? Voor mij? Voor de kijkers? Dat ze zien hoe Youp kijkt? Ik ben heel stil en zucht zachtjes nee. Vond de aardige mevrouw niet erg. Ze ging Jan Smit bellen.

Youp van ’t Hek

    • Youp van ’t Hek