ook in prèmière

Caos Calmo. Regie: Antonello Grimaldi. ****

„Op het roerloze punt van de wentelende wereld”, schreef dichter T.S. Eliot in 1943 in Four Quartets. Dat is precies waar Pietro Paladini zich bevindt. Hij zit stil op een bankje in een parkje en de wereld tolt om hem heen. Hij zit daar met een reden in de verfilming van Sandro Veronesi’s roman Caos calmo. Zijn wereld is tot stilstand gekomen na de dood van zijn vrouw. Buiten dat pleintje lijkt het leven te zwaar om er doorheen te kunnen bewegen.

Caos calmo is in de filmversie van Antonello Grimaldi, die werkte naar het scenario van hoofdrolspeler Nanni Moretti, gelukkig net zoals het boek meer dan alleen een verhaal over rouwverwerking. Het is een goede zet van Grimaldi om Pietro naar buiten te halen, het plein op. In het boek zit hij het grootste gedeelte van de tijd in een auto. In de film wordt het plein zijn hersenpan. Dat is een even simpele, als doeltreffende metafoor voor het proces dat zich onder Pietro’s schedeldak afspeelt. Al is Grimaldi als filmmaker vooral een psycholoog en geen architect: hij is meer geïnteresseerd in wat er op de gezichten van zijn personages te lezen is, dan hoe de ruimte als spiegel voor die emoties kan dienen. Die ingetogen toon werkt wat te bescheiden en flets. DL

De schattenberg Regie: Monic Verhoeckx. ***

Na de onafhankelijkheid van Indonesië keerden veel (Nederlands-) Indische families terug naar Nederland. Ze werden opgevangen in Kamp Westerbork, dat na de Tweede Wereldoorlog was herdoopt tot de Schattenberg. Monic Verhoeckx volgt in haar documentaire De Schattenberg twee Indische families die terugreizen naar de plek waar ze ooit woonden. Ze halen herinneringen op aan Westerbork, maar ook aan de Jappenkampen. Het beeld verandert soms subtiel en op inventieve wijze in (door Verhoeckxs deels ingekleurd) archiefmateriaal uit Nederlands-Indië. Langs de kant van de weg waar de oude NS-bus langsrijdt, staan plotseling zwart-witfoto’s van Indiërs. Het heden herbergt het verleden. Eenmaal bij Westerbork aangekomen filmt Verhoeckx het uitstappen van de twee families in slowmotion en draait ze het geluid weg. Een wel erg zwaar aangezette onderstreping van een beladen moment. AW

The Forbidden Kingdom. Regie: Rob Minkoff. ***

Twee martial arts-giganten die zich inmiddels ook als vechtspecialisten in Amerikaanse films met vaak een komisch tintje hebben bewezen ontmoeten elkaar in The Forbidden Kingdom : clown Jackie Chan en de immer stoïcijnse Jet Li. Tegen wil en dank (want twee meesters voor één leerling) begeleiden ze de Amerikaanse Jason op zijn mysterieus-mystieke tocht naar de Apenkoning om hem zijn vechtstaf terug te bezorgen. Of wat je verder maar voor flinterdun verhaaltje als aanleiding nodig hebt voor een fijne crossover kungfufilm voor een westers publiek. De 54-jarige Chan doet nog steeds al zijn stunts zelf en weet daarmee nog steeds te verbluffen. Kungfuliefhebbers zullen in ieder geval het plezier en het respect voor het genre waarmee de film is gemaakt herkennen. Dat maakt het makkelijk om deze hutspot van Oost en West te verteren. DL

Superhero Movie. Regie: Craig Mazin. *

De makers van de Scary Movie-reeks komen zes jaar na de eerste Spider-Man met een parodie op die film, met nog talloze verwijzingen naar andere superheldenfilms. Meestal zijn die parodieën niet erg leuk, maar wel vermoeiend. Superhero Movie is hierop geen uitzondering. Dan zijn 85 minuten lang. Zelfs Leslie Nielsen, ster in talloze filmsatires, maakt weer zijn opwachting in een bijrol als oom van de geplaagde held die ontdekt dat hij beschikt over bijzondere krachten en die vervolgens de halve film een krap superheldenpakje aan moet. AW