Een dagje zonder mama naar het pretpark

Grace is gone. Regie: James C. Strouse. Met: John Cusack, Shelan O’Keefe, Grace Bednarczyk. **** scene uit de film Grace Is Gone (2007) FOTO: Paradiso Paradiso

Grace is gone. Regie: James C. Strouse. Met: John Cusack, Shelan O’Keefe, Grace Bednarczyk. ****

In het openingsshot van Grace is gone loopt acteur John Cusack langzaam door een gang, totdat hij steeds dichter bij de camera komt. Cusack is wat gezet, loopt licht voorovergebogen en door zijn o-benen waggelt hij een beetje. Zijn lichaamstaal spreekt boekdelen. Hier loopt een man die teleurgesteld is door het leven. Elk sprankje plezier is uit zijn lijf verdwenen. Eigenlijk wil hij hier niet zijn.

Het contrast met het slot van de scène is op een treurige manier grappig. Als manager van een filiaal met woonbenodigdheden pept de man z’n personeel op met een motiveringsyell. Ze lopen vol energie uit beeld, hij blijft uitgeblust achter.

En dan moet het ergste nog komen. Zijn in Irak dienende vrouw Grace is daar omgekomen. Het lukt hem niet om dit verschrikkelijke bericht aan zijn twee dochters te vertellen. Dus neemt hij hen maar mee in de auto richting een pretpark waarvan hij weet dat zijn jongste dochtertje Dawn er altijd nog graag heen wilde. Heidi, de oudste, reageert vol ongeloof: hoeven we dan niet meer naar school?

Debuterend regisseur en scenarist James Strouse houdt er in de eerste helft van zijn film een eenvoudige, maar zeer effectieve filmstijl op na, die aansluit bij zijn, door Cusack gespeelde hoofdpersoon, Stanley Phillips. Die wordt vanaf een afstand geobserveerd door de camera. Zijn emoties zijn net zo geblokkeerd als zijn lichaam. Het lukt hem niet zijn intense verdriet te uiten. Hij is opgesloten in zichzelf.

Strouse benadrukt dit door een vaste camera die laag staat. Zo wordt het plafond zichtbaar; het drukt als het ware op Stanley. Het huis waar hij gelukkig is geweest is beklemmend geworden. De zo vertrouwde vertrekken zijn plotseling vreemd geworden, wat wordt benadrukt door de licht vertekenende groothoeklens waarmee Strouse filmt.

Ook in de scènes in de auto, als Stanley met z’n dochters door Amerika rijdt, vol identieke shopping malls, hanteert Stouse dezelfde cameravoering. Pas als de eindbestemming bereikt is, een themapark in Florida, en Stanley’s emotionele reis is volbracht, wordt de camera beweeglijker. Hij is dichter bij zijn dochters gekomen, heeft een manier gevonden om zijn verlies een plek te geven.

Het levert een prachtige scène aan het strand op, als Stanley zijn dochters eindelijk inlicht. De camera blijft op een respectvolle afstand en Strouse draait zelfs het geluid weg.

Deze mensen kunnen het nu zelf af. Ze zijn een hechte familie geworden. Ondanks een zinloze dood.

    • André Waardenburg