Boze Clinton-fans geven niet op

Hillary Clinton bracht gisteren de conventie in euforie door Obama aan te bevelen. Ook liet ze zien hoe ze McCain aan zou pakken: harder dan Obama.

Ze zijn overal in Denver, ontgoochelde supporters van Hillary Clinton met hun Nobama-buttons en compromisloze woede. Gisterochtend marcheerden ze achter een spandoek door de binnenstad: Hillary. Who else?

En ’s avonds luisterden ze buiten de conventiezaal naar de toespraak waarin hun heldin – tot euforie van de conventie – haar ondubbelzinnige steun aan Barack Obama uitsprak. Het kon de vrouwen nog steeds niet imponeren. „Ik weet niet of ze het méént”, zei Katherine Vincent, bekend Hillary-strijdster in Colorado.

Het is onduidelijk hoeveel kiezers de boze vrouwen vertegenwoordigen. Sommige peilingen laten zien dat 15 procent van de Hillary-supporters nu op John McCain zou stemmen, andere peilingen duiden op 25 procent. Maar kenners verwachten dat die groep snel krimpt als Obama in het najaar het conservatieve profiel van McCain (anti-abortus, tegen gelijke arbeidsrechten van mannen en vrouwen) uitspeelt.

Niettemin leeft het onderwerp in de wandelgangen: hoe komt het toch dat de woede van Clintons aanhangers niet afneemt? „Ze heeft verloren, ze is niet misbrúíkt”, zegt Rebecca McCulough, gedelegeerde uit Virginia. Als 50-jarige begrijpt ze wel iets van de frustratie, zegt ze, al is ze zelf Obama-fan. Haar vriendinnen waren destijds boos dat ze de vrouwenzaak in de steek liet. Ze werden dat weer toen McCulough dit voorjaar zei dat Clinton moest opgeven. Haar theorie is dat het voortkomt uit twee dingen. Alles in Amerika draait om winnaars. Dat stimuleert om, zoals Hillary en haar aanhangers, eindeloos voor de zege te vechten, ook als de kans verkeken is.

Maar, denkt ze, ook speelt de late invoering van teamsport voor vrouwen op middelbare scholen een rol. In haar jeugd was alles gericht op individuele sport – tennis, atletiek. Pas in 1972 werd voor haar generatie het zogenoemde ‘Title IX’-programma van kracht waardoor ook meisjes in teams gingen spelen. „Mijn generatie vrouwen, en zeker de generatie boven mij, heeft nooit geleerd te verliezen”, zegt ze.

Navraag onder oudere vrouwen op de conventie leert dat die opvatting door veel vrouwen wordt gedeeld. Chris Ruprecht, een gepensioneerde wiskundelerares uit Denver, is aanhanger van Obama, en ook zij moet aan ‘Title IX’ denken als ze de wrokkige Hillary-supporters door de straten van haar stad ziet lopen. „Ik vind het vervelend toe te geven”, zegt ze langzaam. „Maar ik denk steeds: jullie willen gewoon niet zien dat je verloren hebt.”

In elk geval laat Hillary Clinton later op de dag merken dat zij haar nederlaag nu wel heeft geaccepteerd. Niet alleen spreekt ze ettelijke malen charmant haar steun uit voor Obama, ze geeft de conventie ook een lesje in het effectief aanvallen van de opponent.

Al maanden lukt het Obama niet de kiezer te overtuigen dat een president McCain de derde termijn van Bush zou vervullen.

Vervolg Clinton: pagina 4

Clinton: No way, no how, no McCain

Clinton pakt McCain keihard aan: ze confronteert hem met de komst van Bush naar de Republikeinse conventie, zijn steun aan Bush’ (mislukte) plan voor privatisering van de sociale zekerheid, en zijn verzet tegen de gelijke betaling van mannen en vrouwen. Ze geeft er de punchline bij: „No way, no how, no McCain.” De zaal ontploft.

Het is een contrast dat de hele avond zichtbaar is. Clinton-supporters die spreektijd krijgen, zoals gouverneur Strickland van Ohio, proberen McCain zo hard mogelijk te raken. Het past bij de polarisatiestrategie die Clinton als kandidaat zou hebben gekozen: McCain vernietigen door hem in een meedogenloos tempo aan te vallen op het falen van Bush in binnen- (Katrina, de economie) en buitenland (Irak, Iran, Rusland).

Obama is tot nu toe veel milder, mede omdat hij nationale verzoening nastreeft. Zijn keuze voor de belangrijkste spreker gisteravond, ex-gouverneur Warner van Virginia, pleit voor samenwerking met de Republikeinen. De zaal hoort hem onbewogen aan, en hij krijgt later gereserveerde recensies.

Zo blijkt op subtiele wijze dat de partij, die de Clintons zestien jaar leidden, nog altijd in de gepolariseerde traditie staat die Obama nu afwijst. Het biedt Hillary ook ruimte. Zoals ze nalaat Obama te prijzen als toekomstig opperbevelhebber (de belangrijkste aanvalslijn van McCain), zo weigert ze ook de Hillarygroepen te kapittelen die Democraten nu aanraden McCain te stemmen.

En tegelijk laat ze blijken dat ze nog altijd gelooft in het lange gevecht om de overwinning. „Ga door, geef niet op”, herhaalt ze vijf keer. Als de strijdende vrouwen dit buiten horen, weten ze genoeg. „Dat was natuurlijk een signaal voor ons”, zegt Katherine Vincent.

    • Tom-Jan Meeus