Bellini

Over Harry’s Bar in Venetië heb ik meerdere keren in mijn leven geschreven. Over de enige echte carpaccio van dungesneden rauwe ossenhaas met mayonaise die er is uitgevonden, en over de Bellini, die elegante, sprankelende roze cocktail. Over Ernest Hemingway die zich er klem zoop en over Orson Welles die zich er volstouwde met garnalensandwiches. Maar ik was er nog nooit geweest.

Ik wist bijvoorbeeld niet dat Harry’s Bar zo klein was, dat het aan zo’n smal straatje lag en dat je er nauwelijks naar binnen kan gluren door de matglazen raampjes. „Wacht, ik ben zo terug,” waarschuwde ik mijn man en zonen.

We hadden de hele dag bij 38 graden Celsius door de stad gelopen. Verkreukeld, stoffig, bezweet, op teenslippers. Zo stapte ik binnen. „Ikkuh bennuh journalist. Ikkuh heb weleens iets over dit restaurant geschreven. Ennuh, nu wilde ik even kijken hoe het er hier uitziet.” De portier nam me van top tot teen op. „Als dattuh mag”, stamelde ik er nog achteraan in mijn beste Italiaans.

„Maar natuurlijk, signora, komt u binnen.” Voordat ik het wist kreeg ik alle hoeken van het etablissement te zien, werd ik de trap op gesleept naar de tweede eetzaal, langs de vitrinekast met Harry’s Bar-parafernalia, kreeg ik de biografie van oprichter Arrigo Cipriani in handen gedrukt, werd ik – inmiddels weer beneden – op een stoel geduwd en kreeg ik een Bellini voor mijn neus. Eenderde gepureerde perzik, tweederde prosecco.

Ik nipte zo netjes mogelijk van mijn glas. Aan de bar stond een kluitje Armanipakken te borrelen. Hier en daar waren tafeltjes bezet. Keurige mensen allemaal. Mijn gastheer, de gerant, was een buitengewoon beschaafd man, type Italiaanse gentleman. We keuvelden wat over de roemrijke geschiedenis van Harry’s Bar. Onder de vaste gasten bevonden zich Charley Chaplin, Truman Capote, Maria Callas en Aristoteles Onassis.

Net waren we bij de levende clientèle beland (Woody Allen, Nicole Kidman), toen mijn gezin binnenstormde. De hele perspresentatie had zeker een kwartier geduurd; waar bleef mama nou? De jongens juichten. Papa had de tegenstribbelende portier met een nijdige armbeweging opzij geduwd en beende nu met grote passen op mij en de gerant af.

Het gefluister van de Venetiaanse beau monde verstomde. De Armanipakken draaiden zich nieuwsgierig om. „Wat ben je aan het doen hier? We moeten de boot nog halen.” Zonder op antwoord te wachten griste hij het glas Bellini uit mijn handen en nam een gulzige slok. „Hmm, lekker. Ga je mee?”

De buitengewoon beschaafde Italiaanse gentleman gerant had al heel wat meegemaakt in al die jaren Harry’s Bar. Hij kon veel hebben. Maar bij korte broeken lag de grens. Duizendmaal excuses aan la signora, maar haar man moest beslist zo snel mogelijk vertrekken. En haar luidruchtige kinderen er achteraan. Nogmaals duizend maal excuses. Maar ja, die korte broek. En die kinderen.

Nu veel minder netjes dan voorheen dronk ik mijn glas Bellini leeg en nam haastig afscheid. Misschien zal ik nog eens terug komen voor de carpaccio. Misschien ook niet.

Janneke Vreugdenhil

Welke gerechten heb jij ontdekt deze zomer? Vertel erover op www.nrcnext.nl/kokenetc. Kijk op nrc.tv hoe Janneke vinaigrette maakt.

    • Janneke Vreugdenhil