Amerika-moe na twee dagen Obama ’08

Sinds maandagavond dagelijks op tv: Obama ’08. Onder leiding van Joost Karhof – de nieuwe ster van de NPS – wordt een week lang verslag gedaan over en vanuit de Democratische partijconventie in Denver.

Er was vooraf wat gemopper in de media omdat de ‘linkse’ NPS géén aandacht besteedt aan de conventie van de Republikeinen volgende week. Argument van de makers is dat je dáár moet zijn waar geschiedenis geschreven wordt. En daar hebben ze volkomen gelijk in.

Het programma heeft een De Wereld Draait Door-haastig tempo en -constructie. Gezien het succes van dat programma wordt de structuur ervan vaak nagedaan. Dus ook hier supersnelle gesprekken en grappig bedoelde ultrakorte rubriekjes. Met Joost Karhof als Matthijs van Nieuwkerk en Prem Radhakishun en Jörgen Raymann als de tegenwoordig blijkbaar noodzakelijke sidekicks. Overigens allebei buitengewoon respectabele programmamakers.

‘Zwarte kinderen hebben het Witte Huis gebouwd. Dus mogen ze er ook wonen.’ Cabaret van sidekick Prem in de eerste uitzending. Hij gaf daarmee meteen aan dat hij niet van plan was aan onafhankelijke verslaggeving te doen. Later transformeerde hij ook nog tot een – ook al van DWDD overgenomen – Jakhals.

Maandag leverde dat een bijzonder geestige reportage op. Prem probeerde rijke blanke Amerikanen op een golfbaan aan te sporen om op Obama te stemmen. Daar hadden ze helemaal geen zin in, maar hun vrouwen juist weer wel. Gisteren trad er al wat metaalmoeheid in zijn rol. Korte straatinterviews met gewone Amerikanen over hun stemgedrag: „Wie wordt het?” Daar raak je snel op uitgekeken. Zeker als precies hetzelfde – maar dan door andere interviewers – verderop in het programma weer in reportages voorbijkomt. Maandag werd groots als hoogtepunt voor de uitzending van dinsdag de speech van Obama’s echtgenote Michelle aangekondigd. Michelle werd er gisteren in een paar minuten doorheen gejast. We zagen beelden van ontroerde mensen in de zaal toen ze sprak over Obama’s kwaliteiten als vader en wat shots van zijn kinderen. Meer niet. Een gesprek met een Republikeinse journaliste – hé, iemand die niet op ’m gaat stemmen – ging eigenlijk niet verder dan dat Raymann tot drie keer vroeg hoe het nou toch mogelijk was dat zo’n mooie vrouw niet op Obama ging stemmen. Vond ze hem niet aantrekkelijk dan ?

Op de één of andere manier word ik na twee uitzendingen compleet Amerika-moe en dat is vast niet de bedoeling van de makers. Misschien wat minder DWDD-tempo? En wat minder humor? Zodat ik ook écht wat meer te weten kom over ‘het schrijven van geschiedenis’. Mag er misschien wat meer beklijven dan dat Amerikanen gekke mensen zijn? En dan te bedenken dat er bij de echte verkiezingen over een paar maanden waarschijnlijk nog meer van dit soort programma’s over de kijker uitgestort zullen worden.

Meteen na Obama ’08: het NOS-journaal in 60 seconden. Ook alweer lekker snel. Maar wel met het nieuws dat er een moordaanslag op Obama zou zijn beraamd. Fijn voor Prem dacht ik meteen, heeft’ie weer wat uit te zoeken daar in Denver.

Iets meer tijd voor hun onderwerpen maar ook alweer met de van DWDD overnomen sidekick hebben Knevel en Van den Brink. Zij hadden om maar weer eens een rechts geluid te laten horen Rita Verdonk uitgenodigd. Ze ging in debat met Mohammed Enait over het feit dat-ie vrouwen geen hand wenste te geven en in allerlei gerechtelijke procedures was beland met de Sociale Dienst van Rotterdam. „Wat een moeilijke woorden allemaal. Ik begrijp er niks van!” bracht sidekick Annemarie Postma quasi-verward in. Verdonk: „Wat is dat nou? Wij geven in Nederland elkaar een hand! Uit respect. En dan komt er een aantal nieuwe mensen in de samenleving en weigert een hand te geven. Morgen moet ik met een hoofddoek lopen!” Zat Prem dáár maar te sidekicken.

    • Michiel van Erp