Ouderwetse meubels op bestelling verkopen goed

Meubelmakers zijn nagenoeg verdwenen uit het Verenigd Koninkrijk. Maar een familiebedrijf in het historisch hart van de Britse meubelindustrie maakt nog winst.

In het zuiden van Engeland, waar van oudsher houten stoelen vandaan komen, werken de werknemers van Edward Tadros tegen de trend van goedkope import in. Zij maken handgemaakte meubelen die op bestelling worden geleverd. Foto’s Reuters A worker at Ercol, a furniture maker in Princes Risborough, in the Chiltern Hills about 96 km (60 miles) north west of London, polishes a part of a cabinet in a workshop July 2, 2008. When the rest of Britain's furniture trade headed to China for mountains of cheap leather sofas to slake the demand of a raging housing boom, Edward Tadros had a different plan. A third-generation furniture maker from a traditional English chairmaking region in the Chiltern Hills, Tadros opened up a high-tech factory in southern England making wooden chairs in old-fashioned styles. Picture taken July 2, 2008. To match feature BRITAIN-FURNITURE/. REUTERS/Andrew Winning (BRITAIN) REUTERS

De meeste stoelen en bankstellen in Britse meubelwinkels komen tegenwoordig uit China. Maar in de Chiltern Hills in Zuid-Engeland bouwde Edward Tadros, die de derde generatie van meubelmakers in zijn familie vertegenwoordigt, een hypermoderne fabriek waar traditionele houten stoelen gemaakt worden. Hij richt zich op een ouder publiek dan de twintigers en dertigers die hun eerste eigen huis inrichten en lijkt daarmee de inzinking van de Britse woningmarkt te doorstaan.

Consumenten kopen de meeste meubelen als ze een nieuw huis kopen. Maar ondanks de daling van het aantal verkochte huizen met 64 procent, blijven de orders bij Tadros binnenstromen. „We hebben veel geluk gehad”, zegt hij, terwijl hij een rondleiding geeft door de fabriek, één van de laatste grootschalige meubelfabrieken in Zuid-Engeland. In de fabriek zagen grote computergestuurde machines hardhouten tafelbladen op maat en rollen uit andere machines passend gesneden stofferingen voor stoelen.

Volgens analisten houdt het hogere segment van de meubelmarkt relatief goed stand tegen de ingezakte huizenmarkt. „Het lagere en middensegment is rampzalig”, zegt detailhandelanalist Freddie George van Seymour Pierce. Sommige winkelketens in het middensegment raakten 90 procent van hun beurswaarde kwijt.

Tadros heeft nooit overwogen zijn fabriek naar een lagelonenland te verplaatsen. „Wij vinden het leuk om meubels te maken. Wij zijn een familiebedrijf en we hebben geen investeerders van buiten die we tevreden moeten houden. Toen de meeste andere fabrieken sloten, hebben wij besloten te blijven en te proberen het te redden.”

De bosrijke Chiltern Hills zijn van oudsher een gebied met veel meubelmakers. Houthakkers uit het bos maakten vroeger op hun zelfgebouwde draaibanken houten stoelpoten en rugleuningen en verkochten die in het stadje High Wycombe aan meubelmakers, die er de typisch Britse Windsor-stoelen van maakten, die in het hele land verkocht werden. Tot het midden van de vorige eeuw was High Wycombe het centrum van massaproductie van meubels. De grootvader van Edward Tadros, een Italiaanse immigrant, richtte in die tijd het bedrijf op, Ercol.

In de jaren tachtig en negentig sloten vrijwel alle meubelfabrieken hun deuren, omdat ze niet langer konden concurreren tegen importmeubelen uit lagelonenlanden. Tadros bleef, maar sloot wel zijn oude bakstenen fabriek in High Wycombe en zette een nieuw modern gebouw van glas en staal neer op een bedrijventerrein een dorp verderop. De machines die hij gebruikt zijn modern en computergestuurd. „Als je in China naar een meubelfabriek zou gaan, zou die er waarschijnlijk ongeveer hetzelfde uitzien.”

Zijn bedrijf boekt nu een jaaromzet van 12 miljoen pond, ongeveer een derde van de omzet van het bedrijf op zijn hoogtepunt. Veel van de werknemers zijn vakmensen met tientallen jaren ervaring. Met de tamelijk ouderwetse ontwerpen van zijn meubels richt hij zich vooral op een ouder publiek, dat ook meubelen vervangt zonder te verhuizen. Daardoor is zijn afzet maar beperkt afhankelijk van schommelingen in het aantal verkochte huizen. Verder produceert Tadros niet op voorraad, maar alleen op bestelling. Dat bespaart magazijnruimte, voorkomt onverkochte voorraden en biedt klanten een grotere keuze uit verschillende modellen en stofferingen. Tadros merkt ook dat winkeliers, die minder meubels verwachten te verkopen, liever duurdere meubels met een hogere winstmarge, zoals die van Ercol, in de showroom zetten dan goedkope import uit China, waarop de marges beperkt zijn.

Tadros heeft wel veel last van kostenstijgingen: hij importeert veel hout uit de VS en door de hoge brandstofprijzen is het transport daarvan naar Engeland een stuk duurder geworden. Hetzelfde geldt voor het vervoeren van goedkopere modellen meubels die Tadros in Turkije laat maken. Hij profiteert wel van de milieuvriendelijke opzet van zijn fabriek. Een grote machine filtert bijvoorbeeld zaagsel uit de lucht, dat samen met ander houtafval gebruikt wordt om energie op te wekken. „We kopen nu de helft minder stroom in dan vier jaar geleden, maar de prijs is in de tussentijd wel verdubbeld.” (Reuters)