Oude Wijnand

Waarom is Wijnand Duyvendak nou eigenlijk opgestapt? Niet om daad bij spijt te voegen; daarvoor kwam zijn ontslagbrief negen dagen te laat. Ook niet omdat het moest van Femke; ze zou Wijnand „enorm missen”, zei ze. Nee, het was uiteindelijk gewoon een imagokwestie: de beeldvorming pakte anders uit dan gepland. In plaats van te worden gehuldigd als een bekeerd milieuactivist die dapper te biecht was gegaan om schoon schip te maken, werd Duyvendak weggezet als „de Wijnand uit de jaren 80”. En dat was de bedoeling niet: straks zou iedereen denken dat ze hier te maken hadden met een groene radicaal vermomd als volksvertegenwoordiger.

Oude Wijnand in nieuwe pakken, zeg maar.

Maar met zijn vertrek heeft Duyvendak GroenLinks méér schade berokkend dan met zijn verleden. Want de motivering is hypocriet: als de media zich niet als hongerige wolven op de zaak hadden gestort, was hij nu nog gewoon Kamerlid geweest. Geen oprechte boetedoening dus, maar een populistisch besluit verpakt als hand in eigen boezem om de partij electorale ellende te besparen. En juist dát soort opportunisme maakt dat politici zo worden gewantrouwd. Peilingen boven principes: ze vinden pas echt iets als Maurice de Hond er groen licht voor geeft.

Duyvendak doet mij een beetje denken aan Bill Clinton, die ooit fier bekende een joint te hebben gerookt „zonder te inhaleren”. Stiekem is Wijnand best trots op zijn milieuactivistische verleden, maar hij durft er niet voor uit te komen omdat de achterban van GroenLinks nu woont in de grachtenpanden die hij vroeger kraakte. Dus krijg je vlees noch vis: eerst de inbraak „een groot succes” noemen, vervolgens het boetekleed aantrekken, daarna hopen dat het overwaait, dan toch maar opstappen en een uur later alweer proclameren dat je een terugkeer in de politiek niet uitsluit.

Gelooft u het nog?

Eén ding is dus wel zeker: de ‘oude Wijnand’ bestaat inderdaad niet meer. Integendeel, de nieuwe Wijnand is een Haagse politicus pur sang, die zijn beslissingen weegt op de weegschaal van electorale effecten. Precies waar de oude Wijnand met hart en ziel tegen vocht.

Rob Wijnberg

    • Rob Wijnberg